โคตรจะชอบ Mob-chan ของ JTF ของทรินิตี้เลยแต่งสนองนีทตัวเอง ลงบ้างไม่ลงบ้าง

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

หมอนวดมือทองเกิดใหม่เป็นจักรพรรดิเชลย ถูกหมิ่นเกียรติด้วยการส่งไปเป็นขันทีปรนนิบัติถึงห้องบรรทมของศัตรู หากอยากมีชีวิตรอดก็เหลือเพียงหนทางเดียว เขาจึงปีนขึ้นไปบนเตียงมังกรเพื่อหมายครอบครองบัลลังก์

เมื่ออดีตหมอดูที่ไปไม่รุ่งในสายงานนี้ได้ข้ามมายังโลกใบใหม่ อาชีพที่ชาตินี้เขาจะขอทำน่ะเหรอ? หมอดูมันไม่เวิร์ค งั้นก็ไปทเวิคเป็นหมอลำแทนก็แล้วกัน!

ในวันหนึ่งได้มีชายคนหนึ่งที่กำลังเดินกลับบ้านกับน้องสาวอยู่นั้น ก็ได้มีรถบรรทุกคันนึงจะพุ่งไปชนกับพวกเขาสองเขาก็เลยเข้าไปช่วยน้องสาวจนตัวเองโดนชนแทน แต่ในไม่นานเขาก็ได้ตื่นขึ้นมาในที่ไม่คุ้นตา

เพราะคำทำนายบอกว่าเจอทางแยกให้เลี้ยวขวาและของนำโชคคือปลาทูทอด ตอนที่กลับบ้านเขมเลยแวะตลาดและอุตริเลี้ยวเข้าไปในซอยลึกลับ ไม่นึกเลยว่าตัดสินใจผิดครั้งเดียวจะถูกนายท่านแงวบังคับให้พากลับบ้านหนึ่งคน

ความสัมพันธ์ทางกายที่เกิดอย่างรวดเร็ว ในวันที่ร่างกายมีแอลกอฮอล์ และแผลใจปีกหักช้ำรัก เหล้าทำให้สติไม่ครบ หรือจริงๆแล้วเป็นการง่ายในการเปิดใจ มีอะไรลึกซึ้งกับ พี่สาวคนที่เคยเป็นศัตรูหัวใจ

"จากดาวรุ่งผู้ไร้พ่าย สู่คนล่อเป้ามือทอง... เมื่อโชคชะตาบังคับให้เขากลับสู่สังเวียนอีกครั้ง พร้อมระบบลึกลับที่จะเปลี่ยนเกมแห่งชีวิตของเขาตลอดกาล!"

เขาเป็นผัวที่ร้ายๆ แรงๆ แบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นก็เป็นคนที่รักเธอสุดหัวใจ ส่วนเธอก็คือเมียลับที่รอวันฉายแสง “คุณตรัย” “ชู่ว์ เงียบๆ ดูดาวนั่นสิ มันสวยเหมือนเธอเลยนะรู้ไหม” อรุณฉายถูกเขาดึงให้นอนลงไม่พอแ

จากเทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่ สู่คุณพ่อมือใหม่ของลูกสาวตาบอด! เขาจะปกป้องแก้วตาดวงใจด้วยชีวิต!

เด็กหนุ่มตัวเล็กที่เก่งทุกด้านถูกท้าทายจากกลุ่มนักเรียนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่า เขาต้องใช้สติปัญญาและทักษะในการแก้ปัญหาทุกครั้งที่เกิดความขัดแย้ง โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังซ่อนความลับบางอย่างไว้

“เรานี่ดื้อกว่าที่คิดอีกนะเปรมยุดา ที่ดุไปไม่ใช่เพราะโกรธแต่อาเป็นห่วง แล้วยังเรื่องนี้อีกนี่เราคิดไปถึงไหนน่ะ หื้ม?”