มิโกะกับโซระ ไม่ถูกกัน

‘อนุธิดา’ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการไปช่วยพี่ชายทำงานชดใช้หนี้จะพาให้ตัวเองตกหลุมรักเจ้าหนี้สุดหล่อผู้เคร่งขรึมอย่าง ‘อัสนี’ ใครจะว่าเธอหวังสูงก็ช่าง เธออยากจะจีบผู้ชายคนนี้มาไว้ในครอบครอง

เรื่องราวของ “เบล” หนุ่มโอตาคุที่ได้เสียชีวิตกระทันหันเพราะความผิดพลาดของเทพเจ้า สุดท้ายเขาได้เกิดใหม่ในโลกที่ผู้หญิงเป็นใหญ่ซะแล้ว

รอการกลับมาของชายที่เบียวที่สุดในโลก...

'หวังลี่จิ่น' ลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองอยู่ในร่างของหลิวม่านโหรว บุตรสาวคนโตของตระกูลหลิวที่มีนิสัยอ่อนแอ และยอมคน แถมยังถูกแม่เลี้ยงรังแก แต่คนอย่างเธอจะไม่ยอมให้ใครมารังแกอีก จากนี้ไปเธอขอเอาคืน!

ตื่นขึ้นมาในความว่างเปล่าเวิ้งว้างสิ่งเดียวที่มีติดตัวมาก็คือความทรงจำและระบบที่แทบจะถอดแบบมาจากเกมHonkai imapct 3 มาทั้งดุ้น . . .

จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อความลับของเด็กสาวที่ถูกรังเกียจถูกเปิดเผย ด้วยเครื่องอ่านความทรงจำ "ยินดีที่ได้พบผู้หลงทาง ฉันจะนำทางให้พวกคุณกลับไปยังที่ๆพวกคุณควรอยู่ "

สวัสดีฉันซากุระ หนึ่งในสายเลือดตระกูลใหญ่ของแม่มดและพ่อมดโบราณ ฉันมีเพื่อนอีก 4 คนที่เป็นแบบเดียวกกับฉัน แต่ยุคปัจจุบันที่ฉันเกิดมากลับมีทั้งมนุษย์และแวมไพร์อยู่ด้วยกันเป็นปกติไปแล้วสิ .....

ถ้าลูบเกียร์แล้วจะได้เป็นเมียวิศวะ แล้วถ้าหนูลูบเฮียละคะจะเป็นเมียเฮียได้อ่ะเปล่า!!!!

เมื่อเอนคิดูลืมตาตื่นอีกครั้งเพราะเสียงเรียกของอิลิยา"พี่จะปกป้องเธอเองน้องสาวคนสำคัญของพี่" ทว่าหน้าที่จากไกอาผู้เป็นเจตจำนงโลกยังคงอยู่ กงล้อของชะตากรรมได้กลับมาหมุนอีกครั้ง

หญิงสาวจากเมืองลูคอนผู้มีอดีตเป็นปริศนา กับชีวิตที่ผกผันในฐานะยมฑูตผู้ ' ไร้ซึ่งความสามารถ '

หญิงสาวที่เสียชีวิตจากโลกเก่าได้มาเกิดใหม่ในโลกของเกม ZZZ ชื่อดังพร้อมด้วยร่างกายของ ฮินะ จากเกม Blue Archive พร้อมพลังความสามารถของเธอ การเดินทางครั้งใหม่ของฮินะจังจึงได้เริ่มต้นขึ้นในดินแดน Hollow

นอนอยู่ดีๆก็กลายเป็น Emanator ของปัญญาไม่สิ Aha ด้วยหรอ?! นี่พวกแกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงก๊อน!

นักศึกษาที่เสียชีวิตจากการช่วยเหลือเด็กสาว แต่ก่อนตายก็มีร่างชุดคลุมสีเหลืองดำเข้ามาหาและมอบชีวิตใหม่ให้ แต่โลกใหม่กับคล้ายโลกเดิมเพียงต่างทวีป ทว่าแม้จะเหมือนโลกเก่าแต่มันไม่ใช่เลยสักนิด

ผมน่ะ..ไม่สิ ฉันน่ะเพราะเข้าใจมากกว่าใครถึงเจ็บมากกว่าใครยังไงล่ะ ที่ยิ้มน่ะเพื่อที่จะปิดบังความจริงในใจ และฉันก็หวังว่า วันที่ฉันยิ้มออกมาอย่างสุดหัวใจจะมาถึงสักวันแต่มันคงเร็วกว่าที่คิด เพราะทุกคนไง

ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือเมืองลับแลหนาทึบด้วยหมอกจาง ๆ ลอยกรุ่นคล้ายม่านควันแฝงกลิ่นกำยาน เสียงนกกลางคืนเงียบสนิทจนน่าขนลุก ราวกับทุกชีวิตเฝ้ารอสิ่งบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น

นอกจากจะไร้เจี๊ยวแล้ว ยังต้องมาติดแหง็กยู่ในร่างชาวบ้าน พร้อมกับเศษซากดวงวิญญาณที่ถูกแยก20ส่วนน่ะ แล้วแบบนี้ฉันจะต้องใช้ชีวิตยังไงล่ะเนี่ยท่านพระผู้เป็นเจ้า!!

"คนทั้งโลกจะรังเกียจฉันก็ช่างเรื่องของพวกมัน ขอเพียงแค่พวกเธอรักและยอมรับฉัน แค่นั้น...ก็เพียงพอสำหรับเหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของฉันแล้วละ"

ในดวงดาวรกร้างที่ถูกทำลายด้วยสเตลารอน เหลือไว้เพียงเศษซากของอารยธรรม ณ เวลานี้ รูหนอนได้ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของหญิงสาวคนหนึ่งได้หลุดออกมาจากรูหนอนในสภาพสะบักสะบำ

ลองคิดเล่นๆนะ ถ้าหากเรามาอยู่ในร่างของใครไม่รู้แถมตัวเรายังไม่มีเป้าหมายอะไร จะทำอะไรดีละ?.... เอาเป็นว่าโม้เป้าหมาย อะแอมหมายถึงสร้างเป้าหมายขึ้นเองไงละ!