ฮูหยินเก้า

เพราะรู้จัก จึงบังเกิดรักและเกลียด หากมิรู้จัก ก็แค่ร่วมโลก ผันผ่าน ลืมเลือน ความโดดเดี่ยวที่แท้จริง คือการที่มิอาจย้อนรักหวนคืนกลับมา ลาตลอดกาล จากเป็นหรือตายล้วนเจ็บปวดไม่ต่างกัน

อี้หานในเมื่อข้ารักท่านสุดหัวใจแต่ท่านกลับเอาแต่ต่อว่าข้าเป็นสตรีปากร้าย ดีแต่หลงเชื่อสตรีเจ้านำ้ตาจอมเจ้าเล่ห์นางนั้น ช่างเถอะต่อจากนี้ไปข้าจะไม่รักท่านแล้ว!

ประกาศแจ้งเตือนจ้า เราเรียบเรียงนิยายเรื่องนี้ขึ้นมาใหม่ทั้งหมดตั้งแต่บทแรกผู้ที่ติดตามอยู่สามารถตามอ่านต่อได้ที่เรื่อง ว่าจะไม่รัก(รีไร้ท์) ต้องขออภัยในความไม่สะดวกมานะที่นี้ อย่าลืมตามกันมานะคะ