"ฉันแค่เจ็บ ฉันก็แค่..เจ็บเป็นคุณทำร้ายฉันทำเหมือนฉันเป็นสิ่งของทำไม.." "ฉันจะทำอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน..ส่วนเธอไม่มีสิทธิ์จะเรียกร้องอะไร...ต่อให้เธอเจ็บเจียนตายฉันก็ไม่สน.."

"คุณจะทำแบบนี่ไม่ได้นะ" "ทำไมฉันจะทำไม่ได้"เขาพูดจับข้อมือเล็กของเธอและออกแรงลาก "อย่าอวดเก่งกับฉัน ฉันคือผู้คุมเกม" "ฉันเกลียดคุณ"เธอพูดพลางใช้สายตารังเกลียดเขา "ลองดูคืนนี่เธอยังจะเกลียดฉันรึเปล่า"

“วันนี่...พี่จะให้บลูกลับบ้าน แล้วแวะมาเล่นกับพี่ใหม่นะ” ปลายนิ้วโป้งลูบไล้ปลายคาง บลูเกลียดประโยคนี่มากที่สุดยิ่งได้มองใบหน้าหล่อที่ดูไม่มีความรู้สึกรู้สาอะไรบลูยิ่งทั้งเกลียดและหวาดกลัว “พี่มันเลว”

‘ความโกรธแค้น’ที่ฝังลึกอยู่ในใจเป็นตัวสร้างความลับ เราทุกคนเลือกที่จะโกหกเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการแต่หากไม่เป็นดั่งหวังล่ะ? เราควรทำตามหัวใจหรือเลือกที่จะหลอกตัวเอง ความเจ็บปวดย่อมแลกด้วยความเจ็บปวด

"พึ่งจะเรียนจบจะรีบแต่งไปทำไม่" ประโยคนี่เป็นข้ออ้างที่ฉันบอกกับผู้เป็นแม่ เพื่อเลี่ยงการแต่งงานแบบคลุมถุงชนที่กำลังจะเกิดขึ้น

ได้โปรดอย่าปล่อยฉันไว้ท่ามกลางสายฝน

ความบังเอิญทำให้คนสองคนต้องตกลงทำสัญญากัน “สนใจช่วยพี่ไหมเงินดี แค่ผิดศีลธรรมนิดหน่อย” “ฉันได้เขาได้ ไม่มีใครเสียก็โอเค” ฉันจึงตอบตกลง แต่ใครจะคิดว่ามันกลับมาเป็นโซ่ล่ามฉันให้จมลงสู้ความทรมาร