ยามนางเร้นกายหายเข้าไปม่านเหมันต์ ราวกับฉีกกระชากหัวใจเขาติดมือไปด้วย

“ แต่นั่นมันน้องชายแกนะมาร์ค!! แกยังจะกล้าคิดอัปปรีย์กับน้องแกอีกเหรอ!!” เป็นความผิดของแม่เองที่แม่ทิ้งแบมแบมไว้กับผม เด็กที่เอาแต่พูด'มาร์คต๋าๆ' ไม่หยุดปาก แล้วผมจะทำยังไงถ้าไม่ได้ยินเสียงนั่น...

ร่างของเจ้าตัวเล็กที่ปกคลุมไปด้วยขนหนากำลังสั่นเทา ท่ามกลางอากาศหนาวเย็น สัญาชาตญานของสัตว์ป่ากำลังขู่ฟ่อใส่คนที่พยายามจะหยิบยื่นมือเข้ามาช่วยมัน...

‘ สิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตของเรา คือการเอาเกียร์ไปขอใครซักคนที่เราชอบ’ ‘เหรอ’ อีกคนขมวดคิ้วทำท่าจะล้อผม แต่พอเจอประโยคของผมดักหน้าเข้าให้ ทำเอาอีกคนหน้าแดงไปต่อไม่เป็น ‘....’ ผมก้มตัวลงกระซิบข้างหู

ผมอยากให้คุณเข้ามาในโลกของผม