Cherr1994

ในเมื่อไม่คิดจะรั้งใจและกายตัวเองไว้ตั้งแต่แรก แล้วเธอจะโทษใครได้...

“นี่แค่ลูกคนแรก อีกสี่ห้าคนจะไหวเหรอ” ปวีรากลั้นเจ็บจนหน้าแดง แต่ก็เลือกที่ยิ้มจะให้เขาอย่างโง่งมคงคอนเซ็ปต์ภรรยาผู้แสนดี ก่อนจะอุบอิบพูดออกมาอย่างเอียงอาย “ปัณไหวค่ะ”

คุณหมอสาวจะทำอย่างไร เมื่อเขารุกไม่หยุด เอาอะไรมาฉุดก็ไม่ยอม จนกว่าเธอจะรัก...

อยู่ดีไม่ว่าดี สวรรค์ก็ส่งบทบาทผู้ปกครองมาให้แบบไม่ทันตั้งตัว ตาโตๆ ปากนิด จมูกหน่อย ช้อนมองมาแต่ละที ใจเต้นระส่ำ แล้วหนุ่มโสดอย่างเขาจะฝ่าด่านเคราะห์ไปได้อย่างไรโดยไม่ตบะแตกเสียก่อน

“อยากได้หนูแล้วล่ะสิ” “ยกละแสน จ่ายสด งดเชื่อ เบื่อทวง ขออาหารเช้าด้วย” ลลดายักคิ้วหลิ่วตาท้าทาย เด็กบ้า!

"น้องพร้อมจะรับผิดชอบพี่แล้วใช่มั้ย" "ถอดเสื้อผ้าสิคะ รออะไร" บทนี้เขาต้องเป็นคนพูดไม่ใช่หรือไง!

เพียะ! เสียงตบดังขึ้น พร้อมกับหน้าเรียวสวยหันไปตามแรงตบ ราวกับทุกสรรพสิ่งรอบตัวหยุดนิ่ง… กรรัมภาไม่ร้องสักแอะ หญิงสาวเพียงแต่กำมือแน่น อาศิรคิดว่าหัวใจเขาทำจากหิน เย็นชาและไร้ความรู้สึก ทว่า…ยามสบตา

“จับได้แล้ว” “ปล่อยนะคะ” เธอพยายามเบี่ยงตัวออก แต่ก็แทบไม่ขยับเขยื้อน เขาสูงใหญ่ออกจะขนาดนี้ แล้วเธอจะทำอะไรได้ “ฟันแล้วทิ้งนี่โทษหนักนะ คงปล่อยไปง่ายๆไม่ได้” เขาว่าพลางจูบที่ต้นคอเธอเบาๆ

"ฉันชอบกินกล้วย ยิ่งเอ๊าะๆยิ่งชอบ" "คุณโปรดหมายถึงกล้วยที่เป็นผลไม้ใช่ไหมคะ" "เธอคิดว่าไงล่ะกล้วย..." กุลณดาหน้าร้อนผ่าวรู้สึกเหมือนถูกเขาปลอกเปลือกอย่างไรอย่างนั้น

“ติณห์โกหกเนิส ฮือ ติณห์เอามันมานอนด้วยในวันสำคัญของเรา ติณห์ทำแบบนี้กับเราได้ยังไง บนเตียงนั้น…” ดวงหน้าสวยที่บรรจงแต่งมาเลอะเปรอะด้วยคราบน้ำตา นวินดาทรุดกายลงไปกองกับพื้น สะอึกสะอื้นร่ำไห้จนตัวสั่น

“คุณชัชขา” “หืม ว่าไงเด็กดื้อ” “พิมร้อน ถอดเสื้อนะ ถอดให้หน่อย” ไม่พูดเปล่าพยายามจะดึงคอเสื้อลงมาด้วย “อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” เขาดึงมือซุกซนมาจับไว้ข้างหนึ่ง ได้ผล ! พิพิมเลยหันมาสนใจเขาแทน

"กินยาคุมทำไม เกลียดฉันมากหรือ" "คิดมากไปแล้วค่ะ เพิร์ลแค่ไม่อยากให้ลูกเกิดมาเป็นลูกเมียน้อยเหมือนเพิร์ลก็เท่านั้น มันน่าสมเพชออกค่ะ" ไพลินยิ้มหยัน ทำเอาคนมีชงักติดหลังเจ็บร้าวในอก

เพียงเสี้ยววินาทีที่สบกับนัยน์ตาเศร้า อชิระก็สัญญากับตัวเอง ไม่ว่าผู้หญิงคนนี้จะผ่านอะไรมา เขาจะไม่มีวันปล่อยมือ!

พายจะรับผิดชอบอาจารย์เองค่ะ!

เธอจะไลค์จนกว่าจะได้ไลน์...

ภาพคู่รักกอดกันอาจเป็นภาพแสนสวยงามสำหรับใครหลายคน หากแต่ไม่ใช่กับคนที่ยืนตัวแข็งอยู่หลังบานประตู อนามิกามองภาพตรงหน้าอย่างไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไร เสียใจ ดีใจ หรือผิดหวัง

คำว่า ‘เอา’ ของภาสกร ฟังดูรุนแรงและดุดันเหลือเกิน ทำเอาคนน้อยใจหน้าแดงแจ๋ “ตะ แต่คุณภาสทำท่าเหมือนรังเกียจชินา” “ถ้ารังเกียจจะมาทำแบบนี้ทำไมฮึ” เขากอดกายบางที่ทั้งตัวมีแค่บิกินี่ปกปิดความสาว “ก็…”

‘ถ้าพี่ต้องไปเรียนเมืองนอก เตยจะรอพี่ไหม’ ‘รอสิ เตยรอพี่ฟ้าได้เสมอ ขอแค่อย่าปล่อยให้รอเก้อก็พอ อ๋อ ต้องเขียนจดหมายส่งมาเยอะ ๆ ด้วยนะ’ สุดท้ายแล้วสิ่งที่หวังก็พังทลายไม่เหลือชิ้นดี

จากพนักงานเสิร์ฟ สิ่งมีชีวิตที่เล็กที่สุดของห่วงโซ่อาหารในโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว กลายเป็นซินเดอเรลล่าเพียงชั่วข้ามคืน นาราคงจะดีใจกว่านี้ หากไม่แอบล่วงรู้ความลับที่ว่า คุณโอม มีชื่อในวงการว่า โอมมี่...

ในห้วงแห่งฝัน เขาและเธอเป็นของกันและกัน หากเมื่อตื่นขึ้นจากฝัน เขากลับกลายเป็นอื่น เป็นของคนอื่น เป็นของสูงที่คนต้อยต่ำอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ชิดใกล้ หลับเสียเถิด รัตติกาล.. เขาจะได้เป็นของเธอนิจนิรันดร์