ปลาบปลื้มในความหวัง หลงใหลในความหวัง แต่ถ้าหาก‘ความหวัง’นั่นแปรเปลี่ยนเป็น‘ความสิ้นหวัง’ขึ้นมา ถึงตอนนั้นคุณจะยังคง‘ปลาบปลื้ม’ในความหวังจอมปลอมนั่นอีกรึเปล่า?

ตัวตนจืดจาง ไม่มีใครสนใจ ถูกเมินเฉยจากพี่น้อง..."นี่...ฉันยังอยู่ตรงนี้นะ..." โดดเด่น จุดสนใจ ความรักที่มีมากเกินพอดี..."น่ารำคาญชะมัด จะทำเมินๆแล้วมองผ่านฉันไปไม่ได้รึไงนะ..." พวกเราคือ "คารามัตสึ/คารามัตสึ"

“ฉันจะไม่ปล่อยให้นายอยู่คนเดียว”

มีพี่ชายหน้าเหมือนตัวเอง(ทั้งที่ไม่ใช่ฝาแฝด)ยังไม่น่าแปลกใจเท่ามีไอ้โรคจิตเจ้าคิดเจ้าแค้นนี่เป็นพ่อ...(คุณพ่อ?):พรอมพ์...ลูกอยู่ในช่วงวัยต่อต้านสินะ

เขายังคงอยู่ตรงนี้ แม้ว่าจะเป็นแค่ภาพลวงตาก็ตาม...

ที่ผ่านมาพวกเขามักเมินเฉยพี่น้องคนนั้นมาตลอด หลายครั้งที่ด่าว่าและทำร้ายใครคนนั้น โดยที่ไม่สนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายเลย และก่อนที่พวกเขาจะได้ทันรู้ตัว หน้าร้อนนี้...ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...

ทุกคนล้วนมีมันอยู่ทั้งนั้นแหละ สิ่งที่ไม่อยากจะให้ใครๆรู้น่ะ"นี่...เป็นความลับนะ"

การถูกเมินเหมือนเป็นแค่อากาศธาตุมันไม่สนุกหรอกนะ และการถูกทำร้ายกับต้องมาฟังคำด่าจากพี่น้องก็ไม่ใช่เรื่องสนุกเหมือนกัน ดังนั้น..."พอกันที..."

การทำร้ายเกิดขึ้นทุกครั้งที่เจอหน้า...ขอโทษ...การด่าว่าเกิดขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียง...ขอโทษ... คำพูดบางคำพูดถ้าหากไม่รีบบอกออกไปล่ะก็ อาจจะไม่มีโอกาสได้พูดออกไปอีกแล้วก็ได้นะ

ชอบนะ...ความอ่อนโยนของคุณซึ่งผมรับเอาไว้เพียงฝ่ายเดียว...รักมากเลยนะ...ตัวตนของคุณที่ผมปฏิเสธและเมินเฉยมันอย่างไม่ใยดี..."ผมขอโทษ...พี่คารามัตสึ"