“พี่เรนา ดอกไม้น้องอยู่ไหน” จองอึนอูเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมเสียงสะอื้น คนเป็นพี่เอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาคนน้องอย่างทะนุถนอม

ความหนาวเย็นของอากาศก็ไม่อาจเย็นเท่าจิตใจของจอง แชยอน

"ขึ้นชื่อว่าเป็นคนคุยยังไงก็เจ็บแหละ"