เราสองคนเดินสวนกันในวันนั้น ท่ามกลางผู้คนมากมายที่ต่างใช้ชีวิตของตัวเอง เดินกางร่มหลบหนีฝนที่กำลังโปรยปรายลงมา มีเพียงเราสองคนที่เดินตากฝนแค่’เขา’ตัวเปียกเพราะฝน แต่’ฉัน’กลับเปียกเพราะน้ำตา

ซูรินไม่เคยเข้าใจเลยจริงๆ ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เริ่มคิดกับรุ่นน้องคนนี้เกินกว่าคำว่าพี่น้อง