7 ปี... ถึงเวลาของการชดใช้ "เธอ" จำต้องชดใช้ต่อความผิดบาปที่เธอได้กระทำไว้ในอดีต การกระทำเลวร้ายของเด็กสาวขี้อิจฉาที่เลือนหายไปจากความทรงจำเมื่อ 7 ปีก่อน...

เด็กสาวจอมแก่นผู้ถือตนเป็นเจ้าถิ่น อาจหาญต่อกร กับไอ้คนบ้าบอ! ผู้ชายน่าตาเถื่อนถ่อยที่ชาวชุมไพร เรียกขานอย่างเคารพยกยอว่า นายเหมือง เชอะ! ยียวนกวนบาทาจนนึกอยากวางมวยสักหน ให้รู้กันไปข้างว่าใครใหญ่!

"ขึ้นเตียง" คำสั่งเหี้ยมเกรียมพลันให้สองเท้าบอบบางก้าวถอยหลัง หล่อนส่ายหน้าเป็นพัลวัน ขณะที่ปากอิ่มพึมพำแก้ต่างด้วยน้ำเสียงเครือสั่น "อิงไม่ได้ทำ"# "ฉันสั่งให้ขึ้นไป!"

เพราะความหลงระเริงของเขา เป็นสาเหตุให้หญิงคนรักต้องเจ็บปวดระทมทุกข์ แต่ทว่าในท้ายที่สุด ผลของความโอหังถือดีกลับย้อนเข้าตัว ลงทัณฑ์คนเลวๆเช่นเขาให้เจ็บปวดทุรนทุราย...

หล่อน...ดวงวิญญาณเร่รอนไร้ความทรงจำ ไม่อาจเวียนว่ายตายเกิดตามสังสารวัฏ ดวงจิตหลงวนอยู่ในบ่วงแห่งปรารถนาที่ยึดติดไม่ยอมปล่อยวาง... ปรารถนาแรงกล้าที่เป็นดั่งโซ่ตรวนกักขังดวงวิญญาณหลงทางไว้เหนี่ยวแน่น

แม้จะมีศักดิ์เป็นถึงองค์หญิง แต่ทว่าไร้ซึ่งสิทธิ์ที่จะหยัดยืนได้สมดั่งพระยศ ซ้ำร้ายอำนาจมืดจ้องเอาชีวิต ทว่าในความเคราะห์ร้าย สวรรค์ยังคงปรานี มอบสวามีผู้องอาจมาปกป้องคุ้มภัย และโอบเธอไว้ภายในอาณัติ

"ขึ้นเตียง" คำสั่งเหี้ยมเกรียมพลันให้หล่อนก้าวถอยหลัง น้ำตาไหลอาบทั้งส่ายหัวปฏิเสธไม่ยินยอม "ฉันสั่งให้ขึ้นไป!"