การพบกันครั้งนั้น...หนึ่งชีวิตปรารถนาจะหายไป แต่อีกชีวิตหนึ่งหวังเพียงได้หายใจต่อ เพียงบาปแห่งพระผู้เป็นเจ้าและเจ้าของมือแห่งความโสมม ทั้งสองจะโคจรมาพบกันที่นี่...สรวงสวรรค์อันมืดมิด

หากแต่เมื่อยามรัตติกาลที่แสงจันทราพาดผ่านราวกับเป็นแสงสว่างแห่งชีวิตที่ทำให้เขามองเห็นหนทาง....แค่มีเธออยู่...สิ่งใดในโลกก็ไม่สำคัญเทียบเท่า ขอแค่สักครั้ง...ที่ได้เลือกหนทางของตัวเอง เขาจะไม่ฟังเสียงกระซิบแห่งโชคชะตาอีกต่อไป....

เพียงความรักบนสรรพเสียงที่เงียบงัน...ในเวลาอันเนิ่นนานที่แสนไร้ค่า เมื่อมืออบอุ่นคู่นั้นยื่นเข้ามา สำหรับฉัน...แค่ได้อยู่เคียงข้างก็เกินพอ...เพราะเขาเป็นสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตของฉัน...

“มันคือ พันธะดวงวิญญาณของโซ่ตรวนแห่งกาลเวลาไม่มีทางหนีพ้น เจ้าหญิง” โซ่ตรวนที่พันผูกเราเอาไว้ ด้วยสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด “ฉันไม่หนีหรอกค่ะ ตราบใดที่คุณยังใช้หนี้คุณพ่อฉันไม่หมด” เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน

หากสิ่งที่ทำด้วยความรักเป็นเพียงหนทางที่ถูกเหยียบย่ำหากแรงแค้นเคืองเป็นเพียงเศษเสี้ยวแห่งละครตบตาที่ไม่อาจเปิดเผยให้ผู้ใดรู้ได้หากวันหนึ่งชีวิตของผู้เป็นที่รักจะสูญสลาย ทั้งหมดนี้เป็นบทบาทของโชคชะตา ฤ เป็นหนทางที่เลือกเดินกันแน่