Ing-orathai

"หมดเวรหมดกรรมแล้วนะซายน์ ขอให้คุณไปอยู่ในที่ที่ดี" แน่นอน! เธอต้องไปอยู่ในที่ที่ดีแน่ ที่ที่ไม่มีเขา ไม่มีคนพวกนั้น แต่สุดท้าย...สวรรค์ก็ส่งเธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง

ทะเบียนสมรสที่เธอนอนกอดมากว่าห้าปี ถึงเวลาที่เธอควรจะจัดการกับมันสักที เธอเบื่อความโสด ที่โดนผัวทิ้งไว้กับทะเบียนสมรส นี่เต็มทนแล้ว

"คุณไม่ผิดหรอกค่ะ คุณแค่ไม่ได้รักฉันมากพอ" เพราะผลประโยชน์ที่สำคัญกว่างานแต่ง บ้านเธอก็ได้บ้านเขาก็ได้ แต่ไฉนคนที่เจ็บจึงมีเพียงเธอ

นกกาเหว่าเอ้ย.. ไข่ไว้ให้แม่กาฟัก แม่กาก็หลงรัก คิดว่าลูกในอุทร "ถ้าไอ้หมอนั่นมันไม่ยอมรับเป็นลูกมัน เราจะช่วยตัวเลี้ยงลูกเอง"

"ครั้งละห้าหมื่น นอนกับฉัน" ฉัตรพงษ์เพ่งมองหน้าหวานของเพลงพิณอย่างรอคำตอบ "ห้าหมื่น" คนถูกถามทวนราคาตาโต "แต่เธอต้องเป็นคนทำทุกอย่าง เพราะฉันพิการ" เพลงพิณพินิจมองร่างบนรถวีลแชร์ ก่อนตอบ.....

“มองหน้าฉันชัดๆ ฉันชื่อเจษ และช่วยกรุณาครางชื่อฉันให้ถูก”

ถามว่าเธอใช่ไหม เขาคิดว่าเธอยังไม่ใช่ เขายังไม่พร้อมที่จะมีใครมาวุ่นวายกับชีวิตส่วนตัวของตัวเอง คิดหวังในใจว่าเธอจะไม่เรียกร้องสถานะอะไรจากเขา ถึงแม้ว่าเรื่องบนเตียงเมื่อสักครู่มันจะดีมากก็ตาม

"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"

"ครั้งนั้นฉันไม่ถามเหตุผลนาย ครั้งนี้ฉันอยากรู้ ทำไมนายถึงปฏิเสธฉัน" เธออยากรู้เหตุผลที่ทำให้ผู้ชายคนเดียวปฏิเสธเธอถึงสองครั้ง

"กฎของผม ไม่จูบกับแขก คุณทนเสียวเอาหน่อยนะ"

"คุณซื้อบริการฉันไหม" "ไม่อ่ะ ไม่ชอบเด็ก ไม่ชอบแบบซิงๆ" "คุณซื้อฉันเถอะนะ มันจะเอาฉันไปส่งเสี่ยพุงพลุ้ย พวกพี่คนเก่าๆ เขาบอกว่ามันโรคจิต ซาดิสม์ด้วยน่ะซิ" "เท่าไร" พูดไปแล้วสิงหาก็แทบอยากเขกหัวตัวเอง

คุณหมอขาโหด เคยแต่ตรวจภายใน วันนี้ต้องมาตรวจหัวใจ อย่างไหนมันจั๊กกะจี้กว่ากันนะ

"ถ้าโตเป็นสาวสวยแล้วก็มาล่ะ จะเป็นแฟนให้" คำสัญญาที่เขาไม่เคยจำได้ แต่เธอกลับจำมันไม่ลืม "ฉันมีคนที่ชอบแล้ว" อ้าว!! ไม่เหมือนที่พูดไว้ เธอควรจะทำอย่างไรดีล่ะ คราวนี้