KedZhan

ต่อให้ถูกชุบเลี้ยงดีเท่าไหร่ คำว่า ‘ขอทาน’ ยังคงแปะตรงกลางหน้าผาก ‘ปานตา’ วันยังค่ำไม่มีทางลบเลือน 'กำพืด' ได้หรอก

ศาลาไม้ระแนงกลางสวนที่บ้านของเค้า กันแดดบังลมให้เธอได้แต่ไม่อาจให้เธอหลบฝนได้โดยที่ไม่เปียกปอน

คำดูแคลนยังฝังจำในใจ ไม่อาจลืม “กับเธอแค่ครั้งเดียวพี่ไม่มีวันกลับไปกินซ้ำหรอก เพราะฉะนั้นอย่าคิดไกลไปถึงเรื่องแต่งงานเลย”

วันเวลาเคลื่อนไปข้างหน้า ใจคนย่อมมีเปลี่ยนแปลง เราสองคนจะเป็นเหมือนก่อนคงเป็นไปไม่ได้