บนเทือกเขายาวเหยียดฟ้าพงไพร เถื่อนถ้ำ ลำน้ำลัดเลาะหลั้งไหลยาวนาน ผ่านกาลเวลายาวนานหลายชั่วอายุคน ณ ที่แห่งนั้น คือถิ่นกำเนิดของนิทานพื้นบ้าน

ขอบฟ้าภูไพรไกลโพ้นสายลมอ่อนโยนพัดผ่าน ชีวิตไหล่ล่องลำธาร ผูกพันตำนานแผ่นดิน

เรื่องราวสุดมหัศจรรย์ของมหาบุรุษ  ผู้ค้นพบความลับของจักรวาล เมื่อเจ้าชายพระองค์น้อยถือกำเนิดขึ้น ซึ่งเป็นความหวังของชาวศากยะ สร้างความปิติยินดีแก่พระเจ้าสุทโธทนะยิ่งกว่าสิ่งใด

จุนทกัมมารบุตร เป็นช่างทองผู้ถวายพระกระยาหารมื้อสุดท้ายแก่พระสัมมาสัมพุทธเจ้า เมื่อคราวเสด็จเยี่ยมสวมอัมพวันของเขาที่เมืองปาวา

ในอดีตกาล ครั้งพระพุทธเจ้านามว่า ปทุมุตตระ ได้มาตรัสรู้ในกรุงหังสวดี ในครั้งนั้นนางสุชาดาได้ไปฟังธรรมกถาของพระศาสดา เห็นพระศาสดาทรงสถาปนาอุบาสิกาผู้หนึ่งไว้ในตำแหน่งเอตทัคค

สมัยนั้น พระศาสดาเสด็จถึงกรุงราชคฤห์ โดยลำดับ ทรงรับเวฬุวัน แล้วประทับอยู่ในเวฬุวัน ในกาลนั้น พระอัสสชิเถระ ในจำนวนพระปัญจวัคคีย์ระหว่าง พระอรหันต์ ๖๑ องค์

ในกรุงสาวัตถีนั้น มีเศรษฐีคนหนึ่งมีทรัพย์สินเงินทองมากมายถึง ๔๐ โกฏิ แต่ต่อมา ทรัพย์เหล่านั้นกลายสภาพเป็นถ่านไปทั้งหมด เศรษฐีจึงเกิดความเสียดายเศร้าโศกเสียใจ กินไม่ ได้นอนไม่หลับ

“คนทำชั่วย่อมเศร้าโศกในโลกทั้งสอง คือ เศร้าโศกในโลกนี้ และเศร้าโศกในโลกหน้า , เขาย่อมเศร้าโศก ย่อมเดือดร้อน เพราะมองเห็นกรรมชั่วของตนเอง.”