"ถึง ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์... พวกมันกำลังมา เราต้องการที่หลบภัย ได้โปรด... เพื่อเห็นแก่ลูกชายของผม..." คำตอบที่ได้รับกลับมาคือความเงียบงัน และในคืนนั้น พ่อกับแม่ก็สิ้นใจลงต่อหน้าต่อตาเขา

ในโลกที่ ‘อาหาร’ คือทุกสิ่งทุกอย่าง การต่อสู้ของเหล่าเชฟไม่ได้วัดกันด้วยกำลัง แต่วัดกันที่รสชาติบนปลายลิ้น ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน...

"ที่นี่ที่ไหน...โลกหลังความตาย?" เขาลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามตัวอย่างไม่ทุกข์ร้อน ความตายสำหรับเขาอาจเป็นแค่การย้ายที่นอนเท่านั้น

"รายงานการประชุมเมื่อเช้า... ทำไมฟอนต์หัวข้อถึงไม่ตรงกับเทมเพลต?" ...สวยก็สวยหรอก แต่ดุขนาดนี้ ใครจะได้เห็นมุมอ่อนโยนของเจ๊แกบ้างเนี่ย ชาตินี้คงไม่มีทาง!...

"ที่นี่... ที่ไหน?" นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ไม่ใช่ทุ่งราบแห้งแล้งของสนามรบ แต่เป็นป่าดิบชื้นที่มีต้นไม้ขนาดมหึมาสูงเสียดฟ้า พืชพรรณที่นี่ดูแปลกตาและ... มีพลังงานบางอย่างไหลเวียนอยู่ พลังงานที่นางไม่คุ้น

ในโลกใบเก่าของฉัน 'ปิปิตง' เป็นเพียงตัวละครบนหน้ากระดาษและภาพเคลื่อนไหว เธอคือราชินีผู้สง่างามบนบัลลังก์ที่อาบด้วยเลือด คือจอมวายร้ายที่ทุกคนชิงชัง แต่สำหรับฉัน... เธอคือโศกนาฏกรรมที่งดงามที่สุด