เพลงพรวนขับร้องเรียกให้กลิ้งลงโซฟา มันมาพร้อมไอเย็นยามเช้าตรู่หากไม่ก็ยามพยับแดดแล้วมิอาจรู้แน่ชัด ซัดมาพร้อมดวงไฟลำเลียงเป็นขบวน ไม่นานเสียงกระพรวนดังขึ้นจึงได้รู้ตัวเราเองอยู่ใกล้ดวงไฟเสียแล้ว

...ไม่ว่าหิมะจะทับถมวนมากี่ฤดูก็ขอให้ดอกบ๊วยขาวนี้ได้ผลิบานยืนหยัดดั่งที่มันเคยเป็นมาได้ดีเสมอ เจ้าคือเดือนที่ดีงามคือฤดูใบไม้ผลิที่น่ายินดีตลอดพันปีของข้าเพียงผู้เดียว แล้วพบกันใหม่แม่หนูน้อย…”