
- 0
- 25
- 0
- 0 (0)
“ตอนนี้...ระหว่างเราไม่มีคำว่า “เพื่อน” ทำหน้าที่ “ของเดิมพัน” ซะ”

“ตอนนี้...ระหว่างเราไม่มีคำว่า “เพื่อน” ทำหน้าที่ “ของเดิมพัน” ซะ”
เพียงแค่คืนเดียว ทุกอย่างในชีวิตของเธอก็ไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีก เพราะผู้ชายเลว ๆ คนนั้น...สายฟ้า
“พรุ่งนี้มาหาพี่ที่บ้าน ให้เวลาถึงสามทุ่ม ถ้าเธอไม่มา คลิปนี้ว่อนเน็ตแน่”
“ถ้าไม่มีวันได้ที่ดินผืนนั้น อยากรู้นัก ว่าผู้ชายไร้ยางอายอย่างคุณ จะทนอยู่กับฉันได้สักกี่น้ำ” “กี่น้ำเหรอ นับให้ไหวแล้วกัน”
ถ้าคิดว่าการที่มาเล่นกับความรู้สึกของเขา แล้วจะเดินจากไปได้ง่ายๆ..เธอคิดผิด โทษทัณฑ์ที่เธอจะได้รับจากการหักหลังคนอย่างเขา มันต้องสาสม..จนลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต
“คำพูด..ไม่เคลิ้ม แต่การกระทำของฉัน ทำเธอเคลิ้มตลอดนะ..เยิ้มด้วย”
เท่าไหร่..ถ้าคืนนี้ คุณจะไปกับฉัน..
เขาตั้งใจกักขังเธอเอาไว้..ด้วยคำว่าบุญคุณ ที่ตอบแทนทั้งชีวิต..ก็ไม่มีวันหมด
จำเอาไว้ว่าผัวของเธอชื่อ “เหนือเมฆ” หลังจากนี้ ถ้าเธอไปอ่อยผู้ชายหน้าไหนอีก..ฉันเอาเธอตายแน่
อยากให้ฉันยกโทษให้เหรอ มีทางเดียวเท่านั้น แก้ผ้า...แล้วขึ้นเตียง
"ถ้าอยากเป็นคนโปรดของคุณ...ต้องทำยังไงครับ"
กว่าที่ฉันจะใช้งานเธอ..ให้คุ้มกับเงินห้าหมื่น เธออาจจะได้คลานลงจากเตียง
ก็ปากร้ายๆ นี่ไม่ใช่เหรอ ที่มันทำให้เธอ..ขึ้นสวรรค์
เป็นแค่ผัวชั่วคืนอย่ามาวุ่นวาย เสร็จแล้วก็จบๆ ของไม่อร่อย แป้งหอมไม่กินซ้ำ
แค่หวงฉัน หนี้อาจไม่ลด แต่ถ้ารัก..ก็ไม่แน่
คุณถูกจับในข้อหา “อมของหลวง” คุณมีสิทธิ์ที่จะไม่พูด เพราะคำพูดของคุณ อาจใช้เป็นพยานหลักฐานในการมัดตัวคุณ บนเตียง..ของผม
ใครจะไปคิดว่าสาวสวยที่เขามี ONS ที่โคตรประทับใจจะคือยัยเด็กจืดชืดที่แม่ยัดเยียดให้แต่งงานด้วย มันเซ็งตรงที่เขาดันติดใจเธอไปแล้วด้วยสิ แต่คนอย่างตุลาพูดคำไหนคำนั้น ไม่แต่งก็คือไม่แต่ง ไม่รักก็คือไม่รัก
เธอ..เป็นของต้องห้ามสำหรับเขา..คุณหนูผู้เอาแต่ใจ ลูกสาวเจ้านายผู้มีพระคุณ แม้บอดี้การ์ดอย่างเขา จะอยากขย้ำเธอให้จมเขี้ยวสักเท่าไร แต่ก็ทำได้เพียงอดทน..จนกว่าจะถึงวันที่เขา..คู่ควร
ยิ่งเกลียด..ยิ่งรัก.. เธอหนีฉันไปโดยไม่มีคำลาสักคำ ทิ้งให้ฉันจมอยู่กับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ยังจะมาร้องขอความเห็นใจและการให้อภัยจากฉันอีกหรอ..ไม่มีทาง
ความรักหรอ สำหรับเขามันไร้สาระ... ..ใช้ร่างกายของเธอตอบสนองฉันให้ถึงใจ เพื่อใช้หนี้แทนพี่ชายสวะๆ ของเธอซะ แล้วเมื่อฉันพอใจ จะปล่อยเธอไปเอง... แต่ทำไม วันนั้นมันไม่มาถึงเสียที..
