...ความสัมพันธ์ของเราสองคนนั้นไม่เคยมีสถานะ เราอยู่บ้านหลังเดียวกัน นอนเตียงเดียวกัน กินข้าวเช้า ข้าวเย็นพร้อมกันในทุก ๆวัน แต่ความสัมพันธ์ของเราไม่มีใครล่วงรู้และในที่สุดฉันท้อง ...

สติมาปัญญาเกิด สติเตลิดปัญญาไม่มี เมื่อความรู้สึกหนึ่งได้เกิดขึ้น...สติก็พร้อมกระเจิง จนเกือบไปพบจิตแพทย์ คิดถึงตัวเองในวันนั้นทีไรก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

เพื่อลูก? เหอะ! แล้วจะหย่ากันทำไม พวกแกไม่เคยสนใจเด็กมาตั้งหลายปีนึกผีเข้าอะไรถึงจะแต่งกันอีกรอบ เพราะรัก? โลกแตกเถอะ ถึงแกสองคนจะสนิทกันมาแต่เล็กแต่ไม่มีทางพิศวาท รักกันหวานชื่น รื่นฤดีได้หรอก

ถึงเวลาที่เธอควรกลับไปสะสางปัญหาเก่า อันเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เธอตัดสินใจลาออกมาให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้น ลูกของเธอ ก็จะไม่ปลอดภัยอีกต่อไป...

หล่อนให้ได้หมดทุกหน้าที่ของภรรยา ยกเว้น รัก ไม่ใช่ไม่รักเพียงแต่ไม่กล้าที่จะให้ใจ จึงไม่ให้รักเสียดีกว่า

“ปัง! ปัง! ปัง!” “ว้ายคุณ พึ่งมาอยู่เองไม่ใช่หรอ ไปเหยียบตีนใครเข้าเนี่ย” “ผมจะรู้หรือ ...”

"นายหล่อนะ น่ารักด้วย จิตใจก็ดี การงานก็มั่นคงตกลง...ฉันจีบนะ" ลาลลีเอ่ยขึ้นด้วยสายตาเรียบนิ่งที่เหม่อจ้องไปยังชายหนุ่มตรงหน้า "คุณพูดอะไรออกมาเนี่ยคุณลี แกล้งผมอีกแล้วล่ะสิ"