“คำสาป?ไสยเวท?นั่นคือสิ่งใด?” “ขอแค่เจ้าเอ่ยนามของข้าเซียนยักษาสามตาห้าร่าง เซียวผู้นี้จะปกป้องเจ้าเอง” “ทำไมถึงหัวรั้นเช่นนี้เล่า” “การฆ่าคือสิ่งที่ข้าถนัดหากเจ้าไม่กล้าลงมือแค่เรียกข้าก็พอ”

ดวงตาสีแดงฉาน ผ้าพันคอสีแดงที่พริ้วไหว อ้อมกอดที่แสนอบอุ่น ปริศนาและถ้อยคำที่ดูรู้ทุกอย่างดีไปซะหมด นั้นคือบทนิยามของ ‘โทโมยะ อายาโนะ’

เมื่อสหายของสุคุนะ ฟื้นขึ้นมาแบบไร้ความทรงจำ

มิคาสึกิ สึคาสะ เจ้าของผมสีเงินและดวงตาสีบลูเกรย์ สำหรับห้องปี1ห้องAแผนกฮีโร่ นิยามที่พวกเขามีให้สึคาสะก็คือสูงส่ง สง่างาม งดงามแต่ก็มีความประหลาดและอันตราย “ตาลุงออลไมท์คิดอะไรอยู่ถึงเลือกนายกันน้า~”