ยามเหมันต์ฤดูหวนคืนมา มีเพียงความหนาวเหน็บถึงขั้วกระดูกและหิมะขาวโพลนอาบย้อมทุกอณู นั่นคือสิ่งที่หลายคนจะนึกถึง แต่กับข้าแล้วมีเพียงใบหน้าของเจ้าที่ข้าจะหวนคำนึง....

ถ้าหากพวกเราเป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมดา ๆ ไร้ซึ่งเวทมนตร์ ไม่มีดินแดนมหัศจรรย์หลังตู้เสื้อผ้า ไม่มีโรงเรียนพ่อมดแม่มด มีเพียงแค่ชีวิตสามัญธรรมดากับการอยู่บนโลกใบนี้ เรื่องราวของพวกเราทุกคนจะเป็นเช่นไร?