เพราะคำว่าบุญคุณ เธอถึงต้องมายืนอยู่ตรงนี้ ทั้งที่มันไม่ควรเป็นเธอเลยสักนิด ยอมรับทั้ง ๆ ที่รู็ว่าสุดท้ายแล้วที่ตรงนี้จะไม่ใช่ที่สำหรับเธอ เพราะมันไม่ใช่ของเธอตั้งแต่แรก

เพื่อนสนิทของแฟนเพื่อนที่ต้องมาเป็นรูมเมทกันด้วยเหตุผลเดียวคือ เขากลัวผี ! ผู้ชายบ้าอะไรเนี่ย !

เด็กบ้า ! จำไม่ได้เลยหรือไง หรือฉันไม่เคยอยู่ในความทรงจำของเธอเลย

"โอ๊ย ! นี่คุณทำบ้าอะไรของคุณ ฉันเจ็บนะ"มิลินร้องเสียงหลงเมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกกระชากไปปะทะกับอกแกร่ง"บทเรียนแรกที่ผมจะสอนคุณก็คือ .." "อื้อ ..." เสียงประท้วงขาดหายไปในลำคอ

"ผมบินกลับมาร่วมงานฟุตบอลประเพณีทุกปี ทำไมผมไม่เจอคุณเลย" ชายหนุ่มกระซิบถาม "จะเจอได้ยังไงคนเยอะขนาดนั้น"พระพายหันไปตอบเสียงไม่ดังนัก "ก็จริง จะเจอตอนไหนไม่สำคัญ สำคัญตอนนี้คุณเป็นของผม"

เขาคือผู้ชายบ้า ๆ โคตรกวนประสาท ที่ชีวิตนี้ฉันไม่เคยคิดว่าจะมาเจอ คนบ้าอะไรบ้าไม่มีลิมิต บ้าขั้นสุด บ้าได้ขนาดนี้เจออีกทีฉันจะสาปเลยคอยดู

มันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน ผู้หญิงคนนั้นกับฉัน ราวกับเราเป็นคน ๆ เดียวกัน เหมือนกันแม้กระทั่งเสียงพูด รูปร่างหน้าตาหรือแม้แต่ความรู้สึกนึกคิด ทำไมในความฝันฉันถึงรู้สึกว่ามันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

“ผมชอบเวลาเธอโมโห เธอคือรอยยิ้มและความสบายใจของผม” “คำก็เตี้ย ! สองคำก็เตี้ย ! เตี้ยแล้วไงฮะ!

"อย่าหนี" อลันเอ่ยเสียงเข้ม "เชื่อก็กลัวน่ะสิ" เดือนเมษาพูดเบา ๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินต่อไป "อย่าคิดว่าผมพูดเล่น" อลันบอก "ว้าย ! ปล่อยนะ กรี๊ดดด !"

"คุณอยากเป็นแม่ให้นับสิบไหม" "มะ ... ไม่อยากค่ะ" "แต่ผมอยากให้คุณเป็น" "ห๊ะ !"

"เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวเลย""แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ ออกไปจากชีวิตฉันซะ" "ไม่มีทางมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกพราวฟ้า คุณเป็นของผมและจะเป็นของผมตลอดไปจำไว้ !""กรี๊ด ! ชะ ช่วยด้วย !"

"ฉันอนุญาตให้ที่รักเรียกมาม๊าได้คนเดียวค่ะ" "ผมก็แค่เรียกตามลูก" เขาบอกหน้าตาเฉยไม่ได้ทุกข์ร้อนกับอาการไม่พอใจของพริมาดาเลยสักนิด "คุณนี่มัน ฮึ่ย !" พริมาดาอยากจะเอาแครอทปาใส่หน้าเขาจริง ๆ ถ้าไม่ติด

"ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าคุณจะไม่เอาเปรียบฉัน" "รับรองว่าคุณเองมีแต่ได้กับได้" "คุณมีทางเลือกเดียว ฉะนั้นคุณควรตัดสินใจ"

“นี่เธอกำลังจะบอกว่าเราสลับร่าง เอ้ย ไม่ใช่สิวิญญาณกันอย่างนั้นเหรอ” หมอมิ้นเอ่ยถามออกไปแล้วก็ต้องทึ้งผมตัวเองมันจะมีเรื่องบ้า ๆ แบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงนี่มันยุคไหนสมัยไหนกันแล้ว

"คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น เพราะคุณเป็นของผม" ออสตินดึงแขนเธอไว้ "โอ๊ย ! ปล่อยนะ ฉันไม่ใช่ของคุณ และก็ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น ปล่อยฉัน!" รสาตะโกนใส่ใบหน้าหล่อเข้มของเขาพลางบิดแขนตัวเองให้หลุดจากมือหนาของ