'เธอ' วอนขอให้หัวใจได้เจอคนที่ใช่สักทีไม่รู้ตัวเลยว่า…คนคนนั้นอยู่ใกล้ตัวมาโดยตลอด

ท่ามกลางแสงสุดท้ายของมาลิบูที่กำลังจะจมลงในมหาสมุทร ปราการหัวใจอันแน่นหนาของคนสองคนค่อยๆ พังทลายลงเช่นกัน...

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอเริ่มต้นด้วยคำว่า 'เว้าวอน'...

“ลองคบผู้ชายที่ไม่ตรงสเป็กแบบพี่ดูสักครั้งไหม บางทีมันอาจจะเวิร์กกว่าก็ได้”

เธอทำให้เขาสนใจตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้สบตา และตกหลุมรักทันทีในวินาทีถัดมา...

ชายคิดว่าเคราะห์ใหญ่ในชีวิตที่เขาต้องเจอตอนอายุสามสิบห้าปีไม่ใช่อุบัติเหตุหรอก แต่เป็นการต้องแต่งงานกับคัทรินต่างหาก !

เมื่อรักแรก (ที่ไม่เคยลืม) กลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เขาควรทำอย่างไร...ปล่อยผ่านหรือรื้อฟื้นความสัมพันธ์ที่จบไปแล้วขึ้นมาใหม่ ?

“ถ้าคุณแพทยังโสดและไม่ได้คบใครอยู่ก็น่าจะให้เบอร์รักได้ ไม่อ้อมค้อมแล้วกันนะคะ...รักอยากทำความรู้จักคุณค่ะ”

“ทำให้ผมหลงจนโงหัวไม่ขึ้นสิ แล้วคุณจะได้ทุกอย่างที่ต้องการ”

รู้...ว่ามันไม่ถูกต้อง แต่มันเป็นวิธีเดียวที่จะดึงเธอมาไว้ใกล้ตัวและทำให้เธอได้รู้ว่าเขา 'รัก' เธอมากแค่ไหน!

ว่ากันว่า ‘ชีวิตเริ่มต้นที่อายุ 40’ มันคงไม่ผิด...ถ้าเขากับเธอจะเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งตอนอายุสี่สิบห้า

‘แมตต์’ ถูกผู้หญิงคนหนึ่งทิ้งไว้บนเตียงเพียงลำพังหลังจากมีค่ำคืนแสนวิเศษด้วยกันที่ลอนดอน มันควรจะจบลงแค่นั้น แต่แล้ววันหนึ่ง 'โชคชะตา' กลับนำพาเขาและเธอมาพบกันอีกครั้ง...

เธอรักเขา แต่ไม่ได้หวังให้เขารักตอบ สิ่งเดียวที่เธอหวังจากเขา...คือขอให้เขาหายโกรธและยกโทษให้ เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปจากที่นี่จะได้ไม่มีอะไรติดค้างระหว่างกัน...

เรื่องรักธรรมดาของเขาและเธอ...

“ฉันพยายามแล้วที่จะบอกให้คุณรู้เรื่องลูก แต่คุณต่างหากที่ไม่ให้โอกาสฉัน คุณต่างหากที่เป็นคนผลักไสฉันกับลูกออกมาจากชีวิตเอง”

ไม่ได้คิดว่าจะรัก แต่สุดท้าย 'ใจ' ของเขาและเธอก็ 'พ่าย' ให้กันและกัน...

วันที่เธอพยายามตัดใจ เขากลับเข้ามาทำให้ใจหวั่นไหว พอเธอถลำลึกเขากลับถอย ควักหัวใจเธอมาเหยียบซ้ำ จนมันแหลกไม่มีชิ้นดี...

ค่ำคืนแห่งความเหงา นำพาเธอไปพบกับใครคนหนึ่ง คนที่เข้ามาเปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล

'ลูก' คือสิ่งเดียวที่ร้อยรัดเธอและเขาเอาไว้ด้วยกัน...

"ที่คุณตอบตกลงแต่งงานกับผมง่ายๆ เพราะอะไร" "หวาเคยบอกไปแล้ว..." ชาร์ลเลิกคิ้วยิ้มยียวน เอ่ยในสิ่งที่คนฟังน้ำตารื่น "อะไรล่ะ...เพราะรักผม หรือรักเงินผม" "หวารักคุณ" ดวงยิหวาบอกเสียงสั่น