อาละวาด

ลึกๆแล้วในใจเขานั้นทั้งสงสารและห่วงใยหญิงร่างบางที่นอนสะอื้นบนเตียงแต่คำว่า "คู่หมั้น" ของเขาที่ผู้เป็นมารดาบอก ทำให้เขาถอดแหวนแพลทตินั่มพร้อมโน๊ตเล็กๆว่า "หวังว่า สิ่งนี้จะทดแทนสิ่งที่คุณสูญเสียได้"

"คุณไม่ได้รักฉัน แล้วคุณทำร้ายฉันทำไม" หญิงสาวร่ำร้องปานจะขาดใจ "ทีนี้คุณรู้แล้วใช่ไหม ว่ายังไงคุณก็ไม่มีวันเอาชนะผมได้ ไม่แน่นะเจ้าตัวเล็กอาจจะอยู่ในท้องคุณแล้วก็ได้" คำพูดร้ายๆช่างบั่นทอนหัวใจเธอนัก

มือบางสั่นระริกในขณะที่จับแท่งอุปกรณ์พลาสติกในมือ เส้นสีแดงสองขีดเด่นชัดแต่มันกลับทำให้หญิงสาวตาลาย สับสน “ไม่จริง...ไม่จริงใช่ไหม?” เสียงเบาหวิวเพ้อถามตัวเอง แค่ครั้งเดียวทำไมเป็นอย่างนี้...

"หากความรักคือการให้ เธอก็ให้จนหมดและไม่มีอะไรเหลือที่จะให้ใครอีกต่อไป"...