สตอเบอรี่สีพิงค์

ทั้งที่เป็นคนเริ่ม ทำไมตอนจบฉันถึงแพ้ราบคาบกลับมา

"ไอ้แปง! กูเกลียดมึง" "ไม่เป็นไรเกลียดกันไป เอากันไปกูไม่ติด"

อันตรายแค่ไหน...ก็อยากเข้าใกล้เธออยู่ดี

ผมไม่อยากใช้ของร่วมกับใคร โดยเฉพาะร่างกาย...คุณ

ถ้าเธอคนนั้นคือของเดิมพัน...ผมยอมเทหมดหน้าตัก...

เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดา ที่ทำให้ทายาทตระกูลดังอย่างเขาแพ้ทาง...รัก

ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการข่มเหง และจบลงด้วยความป่าเถื่อน จะไปสิ้นสุดตรงไหน...นอกจาก (ใจที่ไร้รัก)

หน้าที่เธอ...แค่ถ่างขาให้ฉันก็พอ

หน้าที่นายคือต้องดูแลฉัน...ไม่มีสิทธิ์ขัดคำสั่ง เข้าใจมั้ย!!

เพื่อนที่ (เคย) รักที่สุด กลับมาผมก็ต้องจัดหนักหน่อยสิ

เขาเป็นพี่ชาย ที่ร้ายกับเธอตั้งแต่เริ่ม

โชคชะตาเล่นตลก ให้เด็กมัธยมอย่างเธอ ต้องมาเป็นเด็กในปกครองของมาเฟียอย่างเขา ด้วยความจำยอม

เมื่อเขายัดเยียดความผิดมาให้โดยไม่ไถ่ถามเธอสักคำ งั้นเขาก็ควรต้องยอมรับผลกรรมที่ทำกับเธอ

ใครจะห้ามใจไหว...เมื่ออยู่ใกล้สาวฮอตอย่างเธอ

59 ไม่ใช่เลขมงคลแต่เป็นเลขมงลง...อุ๊บส์

ฉันจะเก็บความลับนี้ได้นานเท่าไหร่กัน ถ้าเขาคนนั้นยังรุกหนักแบบนี้

เงินฉันเป็นของเธอ แต่ร่างกายเธอเป็นของฉัน

ไม่มีอะไรที่คนอย่างคุณหนูดีน่าอยากได้แล้วไม่ได้ โดยเฉพาะนาย...ผู้ชายคนนั้น

อย่างมึงมันก็แค่ของเก่าที่กูเคยใช้แล้ว...

เมื่อปัญหารุมเร้าแล้วเขายื่นข้อเสนอบางอย่างให้เธอ สิ่งที่เธอควรทำคือยอมรับหรือปฏิเสธ