คุณชายพเนจร

“ผมไม่ได้ตกหลุมรักคุณแต่ผมขอยอมตกเหวรักเหวนี้ของคุณเพียงครั้งเดียวและจะขอไม่คิดที่จะปีนป่ายออกมาไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” คำมั่นสัญญาของอภิชาติที่มีให้แก่ปรียายังคงตราตรึงอยู่ในใจทุกครั้งที่เธอคิดถึงเขา

" ขอแค่ให้คุณหันกลับมาหาผม หันหลังกลับมามองผม ผมจะยืนรออยู่ตรงนี้ไม่ไปไหนและรอคุณอยู่เสมอ เมื่อคุณไม่มีใคร ไม่เหลืออะไร แม้แต่โชคชะตาก็ไม่เข้าข้างคุณ ขอให้ผมได้ยืนเคียงข้างคุณก็พอ"

กาลครั้งหนึ่งอาจไม่จำเป็นต้องจบด้วยชั่วนิจนิรันดร์เสมอไป

" คุณก็รู้ว่าตอนนี้ผมต้องการคุณมากที่สุด มากกว่าสิ่งไหนๆ"

เมื่อความรักอุบัติขึ้นในใจของใครซักคน สมองของคนๆนั้นย่อมหยุดทำงานและใช้หัวใจทำงานแทนจนมันพองโตกว่ากำปั้น สมัยนี้โรคของความรักชุกชุมขึ้นเพราะเป็นโรคเรื้อรังที่รักษาไม่หายขาด นอกเสียจากหมอหนุ่มผู้นี้