สายลมกลางเมฆา

สตรีอื่นล้วนให้ความสำคัญกับการแต่งงาน แต่สำหรับนางหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ ขอแค่ได้รักแล้วครองคู่ตราบผมสีเปลี่ยน จะสุขหรือทุกข์มีคนผู้นั้นอยู่ข้างเคียง เกิดมาชาตินี้..คุ้มแล้ว

เมื่อหนึ่งบุรุษคิดว่านางตายจากตนไปแล้ว ทว่าสิ่งนั้นกลับอยู่ข้างกายมิเคยห่างหาย

การรอคอยผู้หนึ่งให้ออกจากผืนป่าสู่เมืองใหญ่มิใช่ความทรมาน เพราะนั่นคือความรัก

“สองมือข้าหมดหน้าที่ที่จะทำเพื่อแผ่นฟ้าของพระองค์ ร่างกายของข้าคงไม่สามารถรับคมดิ้นฟันดาบเพื่อความสุขของประชาชนแว้นแคว้น” “เพราะข้ามีสิ่งที่จำต้องปกป้อง....มิอาจทำผิดไปมากกว่านี้”