“ตั้งแต่เกิดมา ผมยังไม่เคยขยะแขยงใครเท่าคุณมาก่อนเลย” “ผมควรจะพูดคำนี้นะ อี้ชิง ว่าผมขยะแขยงผู้ดีจอมปลอมอย่างพวกคุณที่สุด”

"แค่นี้ก็พิสูนจน์ได้แล้วว่า นายน่ะง่ายแค่ไหน พอถูกเตะเนื้อต้องตัวนิดหน่อย ก็พร้อมจะแก้ผ้ากระโจนขึ้นเตียงได้กับทุกคน" แบคฮยอนน้ำตาคลอเบ้า เขาพามาย่ำยีแล้วก็เสียดสีไม่ปรานีจิตใจแถมยังไม่ให้โอกาสแบคฮยอนได้ปริปากพูดอีก

อะไรที่มันเป็นของฉัน ฉันจะมาทวงคืน รวมทั้งผัวของแกด้วย

ตัวเลขไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกครับ ผมอยากให้คุณมองว่าผมเป็นเลขหนึ่ง ส่วนคุณก็เป็นเลขหนึ่ง พอเอามาบวกร่วมกัน มันก็มีแค่เราสองคน

ถ้าผมไม่โดนเพื่อนบังคับให้เข้าไปหานายนั้นนะ ผมไม่มี่ทางจะเข้าไปวุ่นวายกับคนร้ายกาจแบบนั้นเด็ดขาด

การรอใครคนที่เขาไม่เคยรัก มันช่างเป็นความรู้สึกที่เจ็บปวดเหลือเกิน แต่จะทำไงได้ล่ะ ในเมื่อก็เราเขาไปแล้ว

ชานยอล ขบกรามแน่นเพื่อระงับโทสะ.. ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเขาเลย เด็กหนุ่มคนนั้นทำให้เขามองหน้าใครๆ ไม่ติดไปอีกนานเลยทีเดียว

ฟิคเรื่องนี้ไม่เหมาะที่จะอ่านตอนกางคืน เวลาที่อยู่คนเดียว เพราะทั้งเสียงเพลง ทั้งธีม ทั้งเนื้อหามันหลอนมากกกกกกกกกก