"ดะ..เดี๋ยวนั้นท่านคิดจะทำอันใด!"ไป๋เถียนเถียนเอ่ยพลางจ้องมองร่างสูงตรงหน้าที่คลานเข้ามาหาเขาราวกับสัตว์ป่าเซียวเทียนหลงกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะตอบกลับ"สามีภรรยาอยู่บนเตียงเดียวกันเจ้าคิดว่าทำสิ่งใด"

"นี่ท่านประมุขเซียว ตอนนี้ข้ากับท่านเป็นสหายกันได้แล้วหรือยัง"หวังอี้เถียนเอ่ยถามพลางมองจ้องบุรุษที่นั่งหน้าแดงเพราะฤิทธิ์สุราตรงหน้า เซียวจ้านที่กำลังเมาได้ที่ก็ตอบกลับ"ข้ามิเคยอยากเป็นสหายกับเจ้า"

"เมื่อคืน...ข้ากับท่าน" หวังอวิ๋นเถียนเอ่ยขึ้นพร้อมมองบุรุษตรงหน้า บุรุษตรงหน้าเพียงพยักหน้าเบาๆ หวังอวิ๋นเถียนถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยออกมา"ท่านเจ็บตรงที่ใดหรือไม่ แต่ข้ารู้สึกเจ็บปวดที่สะโพกยิ่งนัก"

"สิ่งที่เธอโดนกับสิ่งที่น้องสาวของฉันโดนพี่ชายเธอทำนี้ยังถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำ!"พ่อเลี้ยงดนัยเอ่ยเสียงเหี้ยมมือใหญ่บีบรัดข้อมือบางแน่น"แล้วผมต้องชดใช้อีกเท่าไรถึงจะพอใจคุณสักที!!!"ปราณตอบกลับทั้งน้ำตา

"เมื่อคืน..."หลิวมู่เอ่ยในขณะที่ยังมองจ้องคนตรงหน้า ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างพร้อมกับริมฝีปากที่สั่นระรัว "เจ้าหวานมาก ข้าชอบ"บุรุษตรงหน้าเอ่ยก่อนจะคว้าร่างบางตรงหน้ากดลงเตียงอีกรอบ

"อายุก็มาก แก่แล้ว ไม่มีแรงหรอก" เจ้าขาเอ่ยพลางกอดอกมองอีกคนอย่างท้าทาย เจตภพเห็นแบบนั้นก็ยกยิ้มมุมปาก"หนูขาพูดแบบนี้ ระวังพรุ่งนี้จะลุกไม่ขึ้นนะคะ" เจตภพเอ่ยพร้อมมองอีกคนด้วยสายตาอย่างมีเลศนัย