ได้ทะลุเข้ามาในนิยายที่ตัวเองเขียนทั้งที ดันได้รับบทให้เป็นแม่ของตัวร้ายโรคจิตซะงั้น ข้าขอถามทีหน่อยเถอะระหว่างแม่ของตัวร้ายกับตัวร้ายอันดับหนึ่งของเรื่อง ผู้ใดสมควรที่จะตายก่อนกัน ไม่สิ! ข้าไม่ได้อยากที่จะตายและก็...ลูกข้าก็จะต้องไม่ตายด้วยเช่นกัน!
อยู่ในนิยายที่ตัวร้ายวิปริตทั้งครอบครัวนั้นไม่ใช่ชื่อเรื่อง แต่เป็นชีวิตนางต่อแต่นี้!
เมื่อตัวร้ายถูกโค่นลง ทั้งสองจึงหันมาหยุมหัวกันเอง ถ้าไม่ให้พวกเขาตีกัน…เช่นนั้นจะให้พวกเขาหันมารักกันงั้นหรือ!?
[นิยายแปลจีน] คนเราจะยอมทำอะไรเพื่อเอาชีวิดรอดได้บ้าง?สำหรับเหมยหลินแล้วนางยอมทำได้ทุกอย่าง ขอแค่เพียงได้มีชีวิตอยู่ใครจะกล้าพูดอะไรได้อีกเล่า?แต่นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วนางจะไปตกอยู่ในมือของมู่หรงจิ่ง ไอ้สารเลวนั่น
นางใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์มาสองร้อยกว่าปี คิดไม่ถึงว่าในวันหนึ่งจะโดนเจ้าคนน่ารังเกียจหยามศักดิ์ศรีอันแข็งแกร่งของนางถึงเพียงนี้ หน็อย…
เทพปลาคนงามลงไปเกิดแค่ครั้งเดียว ก็ได้’สุดที่รัก’เฉยเลย ! แถมสุดที่รักที่ว่านั่นภายนอกอาจดูเป็นคนโหดน่าเกรงขาม แต่แท้จริงแล้วเขากลับดีต่อนางยิ่ง! “ บอกไว้ก่อนว่าท่านล่อลวงผิดคนเสียแล้ว “
เว่ยลี่เหยาคือสาวเทื้อผู้สูงศักดิ์นางไม่เคยที่จะสมหวังกับความรักเลยสักครั้ง จนกลับชาติมาเกิดใหม่แล้วแต่ทว่าดูเหมือนชะตาเดิมยังคงตามมาหลอกหลอนนางอยู่ราวกับวิญญาณอาฆาต“ให้ตายเถอะ!ตาเฒ่าจันทรานั่นแอบอู้งานอยู่หรือไง ไยถึงยังไม่รีบส่งสามีมาให้ข้าอีก! “
คนหนึ่งคือชินอ๋องบุรุษที่สุดแสนจะเย็นชา ส่วนอีกคนก็คือสตรีที่มีชื่อเสียงว่าสุดแสนจะร้ายกาจแห่งแคว้น แล้วเหตุใดทั้งสองถึงได้มาบรรจบกันเช่นนี้ได้? “ภรรยาท่าน...มีเพียงข้าคนเดียวที่เป็นได้!”
ตั้งแต่ถูกซื้อตัวมา สายตาของเฉียวเค่อก็ติดตึงอยู่กับแค่เฉียวไห่ พวกเขาเติบโตขึ้นมาด้วยกัน...ทั้งรักทั้งถนอม...ทั้งผูกพันยิ่ง แต่สุดท้ายกลับค้นพบว่าความรักของตนไม่ได้ลึกซึ้งถึงเพียงนั้น
ทุกคนล้วนมีบทเเรียนที่ผิดพลาดในอดีตแต่ก็เรียนรู้ที่จะปรับตัวแก้ไขมัน และอย่างเช่นนางที่จะไม่มีวันยอมปล่อยมือจากเขาอีกเด็ดขาด “ภรรยาท่านมีเพียงข้าที่เป็นได้คนเดียว!”
พอลืมตาขึ้นมาอีกที ทุกอย่างก็ดูจะเปลี่ยนไปหมด แม้แต่ร่างกายของนางเองยังรู้สึกว่าเปลี่ยนไป “ ไม่นะ นี่มันอาการของพวกซอมบี้ไม่ใช่เหรอ! “
หลังจากที่เธอโดนชายหนุ่มคนรักหักหลังไป๋ซินก็เริ่มที่จะเรียนรู้จักการประจบสอพลอผู้มากบารมีมากขึ้น และผู้มากบารมีที่เธอหมายถึงก็คือเขาคนนั้น ท่านประธานหานเซียวจอมเย็นชาเจ้าอารมณ์ที่มีหน้าตาเป็นอาวุธคนนั้น...นี่แหละต้นไม้ร่มใหญ่ของไป๋ซิน !
ตัวข้าเป็นองค์หญิงใหญ่ชื่อเสียงอื้อฉาวมีบุตรสองคนทั้งยังไม่ได้แต่งงาน จนใจตัวข้ายังถูกส่งไปเชื่อมสัมพันธ์...ให้ตายเถอะ
เพราะสัญญาฉบับเดียวในวันนั้นทำให้นางจำใจมาเป็นฮูหยินของเขาในวันนี้ แถมเขาคนที่ว่าก็คือคนแซ่เซียวที่นางแสนจะเกลียดไม่อาจอยู่ร่วมโลกอีก !
‘หนิงเฟิ่งหยา’ถูกส่งไปที่หุบเขาจันทราเพื่อฝึกฝนบำเพ็ญเพียรดเมื่อนางโตขึ้นมานางจึงเป็นที่รู้จักกันในยุทธภพว่าเป็นนักพรตหญิงที่กล้าแกร่งที่สุด‘เยี่ยนหยางเทียน’คือนักรบชั่วชีวิตนี้เขามีแต่ฆ่าฟันและต่อสู้ จนคนในราชสำนักหลายต่อหลายคนต่างก็ว่าเขาเป็นคนหยาบกระด้างไร้หัวใจ
มู่เซียงเซียงรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าตัวนางไม่ปรารถนาจะเป็นที่จุดสนใจหรือโดดเด่นมากไปในสายตาของคนอื่น นางเพียงแต่รักความสงบอย่างยิ่ง ทั้งอ่อนโยน ทั้งยอมอ่อนข้อให้ผู้อื่น และแสดงความแข็งกร้าวออกมาในบางเวลา ผู้อื่นบอกว่าอย่างไรนางก็ว่าอย่างนั้น
