ข้ารู้แล้ว ไยท่านไม่รัก

นางเคยนิสัยไม่ดี นางรู้ว่าเขานั้นชิงชังนาง นางเคยคิดว่าเขาจะรักนางบ้าง ทว่านางรู้แล้ว รู้แล้ว ไยเขาไม่รัก เน้อหาบางส่วน*** มู่เยว่อิงเก็บตัวเงียบตั้งแต่ก่อนวัยปักปิ่น นางไม่เคยปรากฏกายให้ผู้ใดได้พบเห็นตั้งแต่เกิดเรื่องราวครั้งนั้น เมื่อนางปรากฏกายอีกครั้งในฐานะฮูหยินของเขา มู่เยว่อิงก็ไม่ใช่เด็กหญิงแก้มกลมดังเช่นวันวานอีกแล้ว ภายใต้ความสงบเย็นชานั้น ภายในของไป๋ชิงเยี่ยกลับรู้สึกไม่สงบ ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านที่ไม่เคยมีทำให้มือที่ถือถ้วยชาออกแรงจนแก้วชาแตกละเอียดในกำมือ "หากมิได้มีสิ่งใดแล้ว ข้าขอตัว" ใบหน้ารูปงามเผยสีหน้าเย็นชา พลางพูดขึ้น ทุกคนในห้องโถงล้วนอยู่ในความตกตะลึงเมื่อเห็นเลือดสด ๆ ไหลหยดจากมือของชายหนุ่ม มู่ชิงหลานวิ่งเข้ามาประคองมือที่เต็มไปด้วยเลือดของชายหนุ่มทันที อาการนั้นคล้ายว่ากึ่งลืมตัวกึ่งตั้งใจ ทุกคนในห้องโถงต่างหันมามองมู่เยว่อิงเป็นตาเดียวอย่างเห็นใจ ใครไหนเลยจะไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร