บำเรอรักนายหัวทมิฬ

“อยากจะไปแต่งงานจนตัวสั่นล่ะสิ” นายหัวหนุ่มกล่าวจบก็ผลักร่างเล็กออกจากอ้อมกอด และหันหลังให้ เจ็บปวดนักที่เธอไม่อยากอยู่กับเขา “อยากไม่อยากฉันก็ต้องไปแต่งงานอยู่ดี” อินทุอรตอบด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ “ทั้งที่เธอเป็นเมียฉันแล้วงั้นเหรอ” นายหัวหนุ่มเอ่ยถาม ติดหยันนิดๆ “จะทำยังไงได้ ฉันไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น คุณทำทั้งนั้นนายหัว จะให้ฉันทำยังไง ล้มเลิกงานแต่งงั้นเหรอ แล้วมาเป็นนางบำเรอให้คุณแบบนี้หรือไง” อินทุอรหมดความอดทนตะโกนกร้าวใส่อีกฝ่าย “เราก็ต่างพึ่งพอใจกันทั้งสองฝ่าย” ชายหนุ่มหันมากล่าวราวกับคนที่เห็นแก่ตัว “พอใจงั้นเหรอ คุณคิดว่าฉันพอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่หรือไง นางบำเรอ ผู้หญิงชั่วคราวหรืออะไรอีกมากมายที่คุณอยากให้เป็น” อินทุอรตวาดกลับเสียงสั่นเครือ เจ็บปวดกับสถานะที่คลุมเครือไม่ชัดเจน บางครั้งเขาทำเหมือนว่าแคร์เธอประหนึ่งคนรัก บางครั้งก็เหมือนคนที่ไร้ค่าในสายตาเขา