บุปผา(น่า)สิเน่หา

“เงียบทำไมหมิงฮวา” “ข้ามิรู้จะกล่าวอะไรกับท่าน” “งั้นก็ถอดเสื้อผ้าตาก พรุ่งนี้เสื้อผ้าของเจ้าจะได้แห้ง เจ้าจะได้มีเสื้อผ้าใส่” “ข้าไม่ถอด” หมิงฮวาเลือกปฏิเสธอีกหน เพราะนางชักไม่วางใจ เหวินฉินยิ้มนิดๆ แล้วพูดขึ้น “เจ้าคงกลัวข้าแอบมอง เช่นนั้นข้าจะพูดความจริงกับเจ้า เจ้าจะได้สบายใจขึ้น” “ความจริงอะไรของท่าน” “ก็ความจริงว่าข้าจะแอบมองเจ้าอย่างไรเล่า หมิงฮวา” “ท่าน!” แก้มของหมิงฮวาร้อนระอุราวกับกองไฟที่ทั้งสองกำลังใช้ให้ความอบอุ่นร่างกาย นางไม่รู้ว่าตัวเองคิดผิดหรือไม่ ที่ติดสอยห้อยตามชายผู้นี้มา ‘หรือข้าจะกลับบ้านดี’ คนหวาดระแวงครุ่นคิดอย่างสับสน “ฮ่าๆๆ ข้าล้อเล่น” เหวินฉินหัวเราะชอบใจ ยิ่งเห็นสีหน้าขุ่นเคืองของนางก็ยิ่งชอบใจ “หากท่านล้อข้าเล่นอีก ข้าจะ...จะฆ่าท่าน