ฉันไม่อยากทะลุมิติ

กรณิศ ตั้งใจจะล้างตราบาปสมัยมอปลายที่เคยเขียนนิยายน้ำเน่าเรื่อง ‘ไฟรักซาตายร้าย’ ขึ้นมา กำลังจะกดลบนิยายทิ้งออกจากเว็บไซต์ แต่ไหงมันพาเธอทะลุมิติเข้ามาเป็น รอยทราย ตัวละครนางร้ายที่พระเอกอย่าง ธีธัช รักและเทิดทูนยิ่งกว่าอะไร ขอบอกไว้ก่อนเลยนะ เธอเกลียดไอ้ประเภททะลุมิติมาเปลี่ยนนางร้ายให้เป็นนางเอกมาก แต่โชคชะตาก็ยั้งจะเล่นตลกด้วยการส่งเธอมาที่นี่เพื่อทำภารกิจอะไรสักอย่างไม่ทราบ ไม่มีหน้าต่างข้อความ ไม่มีเสียงพระเจ้าของโลกนิยายคอยบอก ปล่อยเธอเป็นคนตาบอดคลำทางเอาเอง เฮ้อ อย่างกับว่านิยายฉบับดั้งเดิมของเธอมันยังน้ำเน่าไม่มากพองั้นแหละ “ไง ตื่นสักที” “กรี๊ด !!!” กรณิศกรีดร้องลั่น เขยิบถอยหลังจนชิดหัวเตียง “คุณเป็นใคร เข้ามาในห้องฉันได้ยังไง” “นี่ทรายเป็นอะไร โกรธพี่เหรอ” ธีธัชขมวดคิ้ว เมื่อจู่ ๆ คนรักก็ทำตัวแปลกไป หญิงสาวชะงักเล็กน้อย จ้องมองเขาด้วยสายตาครุ่นคิดก่อนจะพึมพำออกมา “พี่…ธี” “ก็ใช่น่ะสิ คิดว่าใครล่ะ” “อ๋อ เอ่อ…ขอโทษค่ะ ทรายฝันร้ายแล้วก็เบลอ ๆ ไปหน่อย” “ขอโทษค่ะ ? หัดพูดคำนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไร”