อาถรรพ์สกุลจิว เล่มจบ

“ขะ… ข้ายังจะหนีท่านพ้นอีกหรือเจ้าคะ” จิวซินหลบสายตาของอวิ๋นเซียวอย่างเขินอาย แต่ด้วยระยะห่างของทั้งสองคน ที่ยืนราวกับจะแนบชิดกันอยู่ตอนนี้ เพียงแค่จิวซินหลบสายตาของเขาก็กลับกลายเป็นว่านางก้มลงไปซบที่หน้าอกแกร่งของเขาแทนเสียอย่างนั้น จิวซินกำลังจะก้าวถอยหลังออกมาก็ถูกแขนทั้งสองข้างของอวิ๋นเซียว ล็อกตัวนางเอาไวเสียก่อน “ท่าน! นี่มันที่วัดนะเจ้าคะ หัดเคารพสถานที่บ้างได้หรือไม่” จิวซินเอ่ยออกไปเสียงเบา ถึงแม้น้ำเสียงจะตำหนิอย่างชัดเจน แต่นางก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธเกรี้ยวอันใด อวิ๋นเซียวยังคงไม่ยอมปล่อยจิวซิน เขาก้มลงไปใกล้ใบหูของนางก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้จิวซินอยากจะกัดลิ้นของตนเองทิ้งไปเสีย “อ่อ หากไม่ใช่ที่วัดก็ทำได้ใช่หรือไม่” จิวซินทุบไปที่หน้าอกของอวิ๋นเซียวเต็มแรง แต่แรงของนางจะทำอันใดได้ นางทั้งอายทั้งเจ็บใจ อวิ๋นเซียวหาได้รู้สึกเจ็บแต่อย่างใด แต่เขาก็ยอมปล่อยนางในที่สุด จิวซินที่หลุดออกจากอ้อมแขนนั้นได้ก็รีบเดินหนีไปในทันที หลัง ๆ มานี้ อวิ๋นเซียวไม่รู้ว่าไปเอาน้ำตาลมาทาปากไว้หรือไร กล่าวออกมาแต่ละคำถึงได้ทำเอานางเขินอายไปหมดเช่นนี้! จิวซินยกมือขึ้นมากุมใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตนเองเอาไว้ก่อนจะรีบเดินออกไปจากจุดนั้นอย่างรวดเร็ว อวิ๋นเซียวเห็นท่าทีเช่นนั้นของจิวซินก็ให้ขบขันยิ่งนัก “ถูกแล้ว เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอกซินซิน”