หญิงบ้า ณ ทุ่งแดง (เล่ม 5) ตอน ชะตาผกผัน

ชะตาไม่เคยแจ้งเตือนผู้ใดล่วงหน้า เงาแห่งอำนาจเริ่มแผ่เข้ามาอย่างเงียบงัน ดุจเสือที่ซุ่มรออยู่ใต้เงาหญ้า ขณะที่หัวใจของคนทั้งสองเพิ่งเริ่มเปิดรับแสงอ่อนของความรัก ชะตากลับบีบคั้นให้ผกผัน ความสงบที่เคยมีกำลังจะกลายเป็นเพียงความหลัง และเรื่องวุ่นวายที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง **** ในหัวของเขาว้าวุ่นนัก คำถามมากมายตีกันยุ่งเหยิงในใจ เอ้อร์กัวจ้องมองร่างเล็กที่กำลังนอนอยู่ ราวกับอยากเผาผลาญทุกม่านลวงให้มอดไหม้ "พอ! เจ้าจะจ้องมองข้าจนทะลุเลยหรืออย่างไร!" ลิลี่ตะคอก นางลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจยาวก่อนสะบัดเส้นผมไปด้านหลัง ดวงตาคมกล้าจับจ้องมาที่เขาอย่างเหนื่อยหน่าย เอ้อร์กัวหลุบตาลง ก้มหน้าถอนหายใจยาว ยามนี้เพียงแค่มอง นางก็ไม่เต็มใจเสียแล้ว ความน้อยใจแล่นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขากัดกรามแน่นคล้ายจะร้องไห้ ลิลี่มองท่าทางของสามีแล้วจนใจนัก สุดท้ายจึงดึงร่างสูงใหญ่เข้ามากอดแนบอก ลูบศีรษะเขาอย่างปลอบโยนราวกับเด็กเล็ก นางถอนหายใจยาวครั้งแล้วครั้งเล่า "เจ้า..ขี้งอนเกินไปแล้ว ข้าตามง้อไม่ไหวนะ หากมีสิ่งใดกวนใจก็บอกกันตรงๆ ได้หรือไม่ ข้าเดาใจใครไม่เก่ง" นางบ่น "ข้าไม่ได้งอน.." เสียงทุ้มพึมพำแผ่วเบา เอ้อร์กัวไม่รอช้า รีบซุกตัวเข้าหาอ้อมแขนเล็กอย่างหลงใหล ฝังหน้ากับคออุ่น สูดดมกลิ่นหอมอ่อนแตงกวาของนาง ร่างสูงออดอ้อนคล้ายอยากกอด นางจึงยอมปลดผ้ามัดข้อมือให้เขา ปล่อยให้เขาได้โอบแขนรอบตัวนาง ****