ไม่ขอให้กลับมา (เป็นพ่อของลูก)

"ผมหวังว่าคุณกับเด็กคนนั้นจะไม่มาเกี่ยวข้องกับคนในครอบครัวผมอีก" "คุณจะบอกว่าผมเป็นพ่อของลูกคุณเหรอลี" "แต่ผมไม่เชื่อ" ถ้อยคำของกันต์ธีร์ในค่ำคืนนี้ยังดังก้องในหู สุคนธรสขังตัวเองในห้องนอนในหัวสมองยังคงจดจำคำพูดเหล่านั้น ราวกับว่าคนพูดมาพูดซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุด เธอไม่บังคับให้ตัวเองลืมคำพูดแย่ๆ พวกนั้น และตั้งใจอยากจำมันไว้เตือนตัวเองเพื่อให้เจ็บและจำว่าเขาเคยทำอะไรไว้ หญิงสาวตาค้างทั้งคืน ทั้งที่เหนื่อยแสนเหนื่อยแต่ก็ไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกบอกเวลาหกโมงเช้าเธอจึงลุกจากที่นอนเดินไปหยิบกระเป๋าถือ เปิดดูเช็คที่กันต์ธีร์ให้มาด้วยดวงใจที่เจ็บร้าวแต่ก็เข้มแข็งขึ้น หากเป็นเวลาปกติเธอคงปามันคืนใส่หน้าเขา แต่ที่รับมาเพราะคำพูดประโยคหนึ่งของเขาที่ว่า "ค่าตัวคุณไง ผมจ่ายชดเชยให้ย้อนหลังด้วย เราจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน" หากเรื่องของเราจะถูกซื้อด้วยเงินห้าล้าน และเงินจำนวนนี้มันจะทำให้เราขาดกันหลังจากนี้ เธอยอม