สตรีผู้อาภัพเช่นข้าจะเปิดโรงเตี๊ยมให้รุ่งเรือง

จากสตรีไร้ค่าที่ไม่มีใครเหลียวแลแต่เมื่อเทพเซียนเข้าครอบครองร่างแถมได้เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยติดมาอีก ความปรารถนาอันสูงสุดก็คือการเปิดโรงเตี๊ยมให้รุ่งเรืองเพื่อพิสูจน์คุณค่าตนเองต่อผู้ที่เคยดูถูก -------- "ข้าต้องขอโทษที่จำเจ้าไม่ได้" หนิงลี่เอ่ยพลางยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะทิ่มแทงหัวใจของอีกฝ่าย "เพราะในชีวิตข้านั้นมีเรื่องสำคัญกว่าการจดจำผู้คนที่มีแต่ความอิจฉาในหัวใจ" อวิ๋นฮวาเบิกตากว้างกับคำตอบของหนิงลี่ นางกัดฟันแน่นก่อนจะเอ่ยอีกครั้ง "เจ้าอย่าทำเป็นลืม ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังทำตัวสูงส่งแต่ก็ยังไม่พ้นนิสัยเดิมที่ชอบแย่งชิงสิ่งที่ไม่ใช่ของตน" หนิงลี่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังชัด "หากข้าแย่งชิงสิ่งใดจากเจ้าก็คงเป็นสิ่งที่เจ้าไม่คู่ควรจะครอบครองเสียเอง กระนั้นก็ดีข้าไม่เคยเห็นค่าของสิ่งใดที่เกิดจากความอิจฉาและความต่ำทราม" "เจ้า..." อวิ๋นฮวาหน้าแดงด้วยความโกรธ เสียงของนางสั่นเครือ "เจ้ากล้าพูดเช่นนี้กับข้าเลยหรือ" หนิงลี่ยังคงยืนนิ่ง ไม่แสดงท่าทีหวาดหวั่นแม้แต่น้อย "เหตุใดข้าจะไม่กล้า ข้าพูดความจริง หากเจ้าคิดว่าคำพูดของข้าทำให้เจ้าเจ็บใจ บางทีเจ้าอาจต้องย้อนดูตัวเองบ้างนะ" อวิ๋นฮวากำหมัดแน่น แววตาฉายความอับอายและโกรธแค้นแต่ไม่สามารถโต้กลับได้อีก เพราะคำพูดของหนิงลี่กระทบจุดอ่อนของนาง "ข้าคงไม่มีเวลามายืนพูดคุยกับคนที่ชื่นชอบการเหยียบย่ำผู้อื่นเพื่อความพึงพอใจของตนเอง" หนิงลี่เอ่ยก่อนจะหมุนตัวเดินไปยังรถม้าที่รออยู่ "ขอให้เจ้าโชคดี...หากคำว่าโชคดีนั้นยังเหลืออยู่ในชีวิตเจ้า" หลังจากหนิงลี่ขึ้นรถม้า อวิ๋นฮวายืนกำหมัดแน่น ร่างของนางสั่นสะท้านด้วยความเจ็บใจ เสียงซุบซิบของผู้คนรอบข้างที่ต่างชื่นชมความสง่างามและคำพูดเฉียบขาดของหนิงลี่ ยิ่งทำให้อวิ๋นฮวารู้สึกอับอายและโกรธเคืองมากขึ้น จนนางคิดว่าต้องหาหนทางแก้แค้นในอนาคต