เมื่อนางร้ายเกิดใหม่ในร่างนางร้าย

เมื่อ “ม่อซูเหยา” ขุนนางหญิงผู้ทรงอำนาจสิ้นใจลงด้วยน้ำมือของบุรุษที่นางรักที่สุด นางนึกว่าทุกอย่างได้ปิดฉากลงแล้ว... หากแต่โชคชะตากลับไม่ปล่อยให้นางหลุดพ้น เหวี่ยงนางให้ฟื้นขึ้นในร่างของนางร้ายในนิยาย ในชีวิตก่อน...นางคือขุนนางหญิงผู้กุมอำนาจสูงสุดในราชสำนัก แต่กลับตายอย่างน่าสมเพช ด้วยสุราถ้วยเดียวจากมือของคนที่บอกว่าจะไม่มีวันทำร้ายนาง 'ม่อซูเหยา ' หญิงผู้เหยียบยืนเหนือวังวนการเมือง กลับพ่ายให้กับถ้อยคำรักอันอ่อนโยน…ที่กลายเป็นยาพิษกลืนไม่ลง ไม่เหลือแม้แต่ศักดิ์ศรี ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสได้ถามว่า “ด้วยเหตุใด” …แต่นั่นยังไม่ใช่จุดจบของนาง ? เมื่อสวรรค์เปิดโอกาสอีกครั้ง นางลืมตาขึ้นในร่างของ ไป๋เยี่ยนหรง นางร้ายในนิยายที่นางยังอ่านไม่จบ หญิงสาวผู้ถูกทั้งเมืองตราหน้าว่าชั่วร้าย อิจฉา และต่ำตม...เพียงเพราะไม่ยอมก้มหัวให้ “นางเอกผู้แสนดี” ซึ่งเสแสร้งเก่งยิ่งกว่าผู้ใด นางไม่ได้กลับมาเพื่อร้องขอความยุติธรรม แต่จะ “เปิดโปงความจริง” ด้วยมือของตนเอง ? หากโลกนี้ยังยึดมั่นว่า “เสียงร่ำไห้” คือสัญญาณของความดี นางก็จะใช้ “ความเงียบ” เป็นคมมีดที่กรีดหน้ากากเหล่านั้นให้ขาดวิ่น หากผู้คนยังเชื่อทุกถ้อยคำจากปาก “นางเอกผู้แสนดี” มากกว่าความจริงที่ปรากฏตรงหน้า นางจะทำให้พวกเขา ได้เห็น ด้วยดวงตาของพวกเขาเอง ? นางจะไม่ยอมเป็นเพียงหมากในกระดานของผู้อื่นอีกต่อไป แต่จะก้าวขึ้นเป็น ผู้วางกระดาน และทุกฝีเท้าของนาง…จะสั่นคลอนแม้แต่บัลลังก์มังกร ในวังหลังที่แม้แต่แสงอาทิตย์ยังไม่กล้าเอื้อมถึงเงา หงส์ที่ถูกมองข้ามตัวนี้ จะตวัดปีกกลับ และเผาผลาญ “ทุกเสียงดูแคลน” ให้มอดไหม้ในเพลิงของตน ?“เพราะครานี้...นางร้ายจะไม่ใช่ผู้ที่ตายก่อนอีกต่อไป”?