กามารักแห่งสุโขทัย

"ในรอยร้าวของกาลเวลา" เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างดังกึกก้องในห้องวิจัยชั้นบนของภาคประวัติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเก่าแก่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ รัชชานนท์ อาจารย์หนุ่มวัยสามสิบต้น ๆ เจ้าของใบหน้าหล่อคมเข้มแต่เย็นชา ชายผู้เปรียบเสมือนตำราเดินได้ของยุคสุโขทัย กำลังพลิกสมุดบันทึกโบราณหน้าสุดท้ายที่ไม่เคยมีใครอ่านออกมาก่อน เขาอ่านออก... ทั้งอักษรไทยโบราณ จารึกเฉพาะกลุ่ม และสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ซ่อนข้อความไว้ในบทกวีลึกลับ > “จงอย่าแตะต้อง ‘เงาศิลานพเก้า’ ยามจันทราปรากฏเพียงครึ่ง… เพราะกาลเวลาจะคืนชีพต่อผู้แบกคำถามในใจ” คำเตือนที่ฟังดูไร้สาระ ถูกโยนทิ้งไว้บนโต๊ะในคืนฝนกระหน่ำ แต่ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา...รัชชานนท์กลับพบตัวเองยืนอยู่กลางทุ่งนากว้าง ฝูงควายเดินเรียงแถว ชาวบ้านแต่งกายแปลกตา ไม่มีสัญญาณ ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีอาคารสูง ไม่มีรถยนต์ และที่สำคัญ...ไม่มีทางกลับไป > “นี่มัน...สุโขทัย?” ในความงุนงงและตกตะลึง เขาได้พบชายคนหนึ่งในชุดนักรบโบราณ หน้าตาคมเข้ม สายตาเย็นเยียบราวกระบี่เปลือยปลาย ผู้ชายคนนั้น—คือจุดเริ่มต้นของทุกอย่าง ทั้งความลับของอดีต... ...และหัวใจของเขา