เลิกรักคุณง่ายกว่า

‘มีลูกก่อนแต่ง’ คนสองคนกลับมองว่าเป็นเรื่องปกติ อินทิราและจีรวัฒน์ อยู่กินฉันท์สามีภริยามาถึง 8 ปีเต็ม ณ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง คู่รักต่างจับมือคล้องแขนกันเข้าไปปรึกษาการให้กำเนิดลูกยังแผนกนรีเวชวิทยา ความรักที่ก่อเกิดจากคนสองคนร่วมมือกันได้ถือกำเนิดขึ้นไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่เป็น ‘สอง’ ซึ่งเป็นความต้องการของผู้รับหน้าที่ ‘สามี’ จนกระทั่ง... อินทิราคิดว่าการตัดสินใจในครั้งนี้เป็นเรื่อง ‘ผิดพลาด’ “หมอแจ้งว่า...ลูกในท้องของเรา เป็นแฝดชายและหญิง” ความเงียบแผ่ขยายไปราวกับแรงสั่นสะเทือนจากข่าวใหญ่ ดวงตาของอินทิรากว้างขึ้น ความรู้สึกหลากหลายตีตื้นขึ้นมาจุกในอก หัวใจที่คิดว่าชาชินกลับเต้นแรงผิดปกติอีกครั้ง “งั้นเหรอ?” “ใช่...” ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก “สองคน สองชีวิต ที่เราสร้างขึ้นมาด้วยกัน อินเข้าใจมั้ย ว่าฉันรู้สึกยังไงตอนรู้ข่าวนั้น?” “ฉัน...” “มันเหมือนทุกอย่างกลับมามีความหมาย อิน ฉันเห็นภาพพวกเขาวิ่งเล่นในบ้านของเรา ได้ยินเสียงหัวเราะของลูก อยู่ในอ้อมแขนของแม่เขา มันคือครอบครัวที่เราวาดไว้ด้วยกันไม่ใช่เหรอ?” เสียงของเขาสั่นเครือ ทุกถ้อยคำเหมือนเชือกที่พยายามพันรั้งหญิงสาวไว้ไม่ให้เดินออกไปจากชีวิตเขา “แต่นายกำลังจะหมั้นกับเจน” อินทิราตอบเสียงเบา แต่เฉียบคม “ลูกที่เรา ‘สร้าง’ ขึ้นมาด้วยกัน จะต้องเห็นพ่อของเขาอยู่ในภาพถ่ายงานแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนเหรอ?” คำถามนั้นเหมือนกระสุนใส่กลางอก จีรวัฒน์ถอนหายใจ พยายามจะพูด แต่ไม่มีคำไหนพอจะลบความจริงข้อนั้นได้ “พวกเขาเป็นลูกของเรา อิน ฉันอยากเห็นหน้า อยากอุ้ม อยากเป็นพ่อที่ดี แม้จะไม่ได้เป็นสามีของเธออีกต่อไปก็ตาม” น้ำตาไหลอาบแก้มหญิงสาวในที่สุด แต่ไม่มีเสียงสะอื้น มีเพียงรอยยิ้มเศร้าที่ฝืนอยู่บนใบหน้า “นายจะอยู่ในชีวิตของพวกเขา ในฐานะอะไรล่ะ คนรู้จัก? ผู้สนับสนุนทุน? หรือพ่อที่โผล่มาทุกวันเด็ก?” ประโยคนั้นทำให้เขานิ่งงัน อินทิราจับที่หน้าท้องอย่างแผ่วเบา ภาพอนาคตของเด็กสองคนกำลังวิ่งเล่น ซ้อนทับกับอดีตของหญิงสาวที่เคยฝันจะมีบ้านแบบนั้น “ฉันรักลูกนะจิล แต่จะไม่มีวันยอมให้พวกเขาเติบโตมาท่ามกลางความไม่ชัดเจน พวกเขาสมควรได้รับโลกที่ชัดเจน ไม่ใช่เงาของคำว่า ‘ครอบครัว’ ที่ไม่มีตัวตน”