สามีข้าคือ 'นางมาร'

'ซูชิงหร่วน' เกือบต้องกลายเป็นนางคณิกา หากไม่ได้ 'นางมารโม่เหยา' ยื่นมือเข้าช่วยเหลือและสังหารคนเหล่านั้นจนสิ้น ซูชิงหร่วนใช้ชีวิตในปราสาทหิมะ กลายเป็นคนรับใช้ใกล้ชิดจนคิดว่าตนเองนั้นชอบ 'นางมาร' เข้าให้เสียแล้ว กระทั่งวันหนึ่งที่นางต้องซวยเพราะหนี้ดอกท้อของนายหญิง ซูชิงหร่วนจึงตระหนักได้ว่าตลอดมานางมิได้รังเกียจบุรุษ แต่เป็นเพราะบุรุษหน้าเหม็นเหล่านั้นมิใช่โม่เหยาต่างหากเล่า! ใครจะคิดว่าสุดท้ายนอกจากซูชิงหร่วนจะถูกจับกิน นางยังต้องกลายเป็น 'ของเล่น' สำหรับเขา เพียงเพราะคนที่รู้เรื่องราวเหล่านี้ล้วนไร้ลมหายใจจนสิ้น