เปิดโปง

"ตอนที่น้องฉันไป เธออยู่ที่ไหน?" เสียงเขาต่ำและแน่นยิ่งกว่าพายุ ต้องตาไม่ตอบ ริมฝีปากเม้มแน่น "ทำไมถึงปล่อยให้น้องฉันไปคนเดียว?" เสียงของเขาเริ่มสั่น ความสะเทือนใจเริ่มแทรกผ่านความโกรธ "ทำไม" ต้องตาก้มหน้า แววตาสั่นไหว มือของเธอกำแน่นจนเล็บจิกลงเนื้อ "ฉันไปไม่ทัน" เธอเอ่ยเบา ๆ "ฉันตามไป แต่ช้าเกินไป" นทีหัวเราะเยาะในลำคอ ราวกับไม่เชื่อ "แล้วยังมีหน้ามายืนอยู่ที่นี่อีก?" เขาจ้องเธอเขม็ง "เธอกล้าดียังไง" ต้องตาสูดลมหายใจเข้าลึก พูดทั้งที่เสียงสั่น "เพราะที่นี่เป็นที่ที่หนึ่งอยู่" เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาทั้งน้ำตา