ราชาเหนือฟ้า

ภายในห้องพักฟื้นระดับ VVIP มีร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งบนตัวเต็มไปด้วยสายน้ำเกลือห้อยพาดไปมาดูยุ่งเหยิง ใบหน้าอ่อนเยาว์หลับตาพริ้มมีเครื่องช่วยหายใจถูกใส่ไว้ บรรยากาศในห้องอึดอัดเล็กน้อยเมื่อนอกจากร่างบางที่อยู่บนเตียงนั้นยังมีชายหนุ่มอีกสี่คนนั่งมองหน้ากันทำสงครามประสาทไม่มีใครพูดจาผ่านไปสักพักก่อนจะมีคนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ “กูว่าเราควรแยกย้ายกันก่อน” “ไม่” มีเสียงเอ่ยโต้แย้งขึ้นทันที “เราควรแก้แค้น” “…” ทุกคนที่ได้ฟังต่างเงียบตกอยู่ในความคิดของตัวเอง “รอให้…ฟื้นก่อนเราจะคุยเรื่องนี้อีกที” “มึงกลัวหรอ” “…” ชายหนุ่มมีใบหน้าเย็นชามองเพื่อนนิ่งไม่พูดอะไรเพราะรู้ว่าถ้าหากพูดออกไปคงได้เกิดการทะเลาะกันอีกแน่ “วันนี้แยกย้ายแค่นี้เถอะ” “เพื่อนเราตายไปหนึ่ง มึงยังใจเย็นอยู่อีกหรอ” “อีกคนก็ไม่รู้จะฟื้นขึ้นมาหรือเปล่า” สายตามองไปยังคนบนเตียงพักฟื้นที่ไม่มีท่าทีจะตื่นเลยหมอบอกว่าอีกฝ่ายจะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา ความหวังในการตื่นขึ้นมาก็ยิ่งริบหรี่ พวกเขายังจำวันนั้นได้ดี ในคืนฝนตกหนักพายุโหมกระหน่ำ เด็กน้อยในกลุ่มพวกเขาแบกร่างของเพื่อนลงมาจากวัดบนภูเขาสภาพเลือดอาบท่วมตัวกว่า 397 ขั้นบันได ในตอนนั้นกว่าพวกเขาจะไปถึงที่เกิดเหตุก็ไม่ทันการ แม้ระหว่างทางอีกฝ่ายยังหายใจอยู่แต่พอส่งถึงมือหมอกลับไม่สามารถช่วยเอาไว้ได้ ส่วนเด็กน้อยก็หมดสติตั้งแต่ตีนเขาอาการโคม่ากลายเป็นเจ้าชายนิทรา