Coffeeเพื่อเธอ หัวใจให้พายุ

ที่ร้านกาแฟเล็กๆ แห่งหนึ่งในย่านที่คนเดินผ่านมากกว่านั่ง ฉันสมัครเข้าทำงานพาร์ทไทม์ เพราะแค่ต้องการเงินจ่ายค่าเช่าห้อง ค่าอาหารแมว และค่าความฝันที่ไม่เคยถูกใครสนับสนุนที่นั่น...ฉันเจอเขา ต้นน้ำ เจ้าของร้านที่พูดน้อย สีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงเย็นราวกับไอน้ำจากเครื่องชงกาแฟ เขาเป็นคนแรกที่รับฉันเข้าทำงาน โดยเขาไม่ถามแม้กระทั่งว่าเคยชงกาแฟเป็นหรือเปล่า "ร้านเปิดเก้าโมง มาสายมากไม่เกินห้านาที" และนั่นคือการเริ่มต้นของความเงียบที่อบอุ่นกว่าคำปลอบใจใดๆ ในโลก ฉันหัวเราะ เขายิ้มมุมปาก (นานๆ ที) ฉันคิดว่าตัวเองเริ่มชอบเขาในวันที่เขาวางแก้วโกโก้ร้อนตรงหน้าฉัน โดยไม่พูดอะไร มีแค่ลาเต้อาร์ตรูปแมวกลมๆ ที่เหมือนเจ้าพุดดิ้ง และกลิ่นโกโก้ที่อุ่นจนไล่ความเหงาในอกฉันไปหมด ความสัมพันธ์ของเราคล้ายเครื่องบดกาแฟ มันดังนิดหน่อยตอนเริ่ม แต่ถ้าใช้ทุกวัน มันจะกลายเป็นเสียงประจำที่ช่วยให้ทั้งร้านสงบ เราอยู่ด้วยกันทุกวันโดยไม่จำเป็นต้องพูด เรานั่งกินข้าวด้วยกันทุกคืนโดยไม่ต้องถามว่าวันนี้เป็นยังไง เราวางใจในความเงียบ จนวันหนึ่ง เขาจับมือฉันไว้ตรงโต๊ะไม้กลางร้าน แล้วพูดว่า "ไม่ต้องพูดว่าแฟนก็ได้ แค่ฉันไม่ให้เธอยืนห่างจากฉันก็พอ" ฉันเกือบร้องไห้ กับคำสารภาพรักที่ไม่มีคำว่ารักแม้แต่คำเดียว ร้านกาแฟเล็กๆ ที่ไม่มีสโลแกน กลายเป็นร้านที่เต็มไปด้วยความรักจากพวกเรา เราสร้างร้านใหม่ด้วยกัน ไม่ใช่ร้านใหญ่ ไม่ใช่ร้านที่มีคนเข้าคิวเป็นร้อย แต่มันคือร้านที่มีชื่อว่า Pour & Near เพราะทุกครั้งที่เรารินกาแฟให้กัน... มันคือการบอกว่า "ฉันยังอยู่ตรงนี้เสมอ" และทุกครั้งที่ฉันนั่งอยู่ข้างๆ เขาในร้าน มันไม่ใช่เพราะฉันไม่มีที่ไป แต่เพราะ... "ฉันเลือกแล้ว ว่าจะอยู่ใกล้เธอไปทุกวัน"