คุณกรณ์ของวัทธ์

"เอ่อ... เมื่อคืนนี้ ผมขอโทษนะครับ พอดีผมโดนวางยามา..." กรณ์พยายามจะอธิบาย แต่คนตรงหน้ากลับจ้องมองและสบตาจนตัวกรณ์เริ่มประหม่า วัทธ์ไม่ได้แสดงท่าทีตกใจ แต่กลับถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "คุณกรณ์จำเรื่อง.... เมื่อคืนได้ไหมครับ" คำถามนั้นทำให้กรณ์ใจหายวาบ เขายิ่งตื่นตระหนกว่าตนเองคงไม่ได้ทำอะไรที่ไม่สมควรลงไปมากกว่านั้นนะ "เอ่อ... ก็... จำได้ครับ แต่... แต่เหมือนจะจำไม่ได้ทั้งหมด" เขาตอบแบบอ้ำๆ อึ้งๆ อย่างคนไม่มั่นใจ เมื่อเห็นโอกาส วัทธ์จึงเริ่มสานต่อเรื่องราวของตนเองหน้าตาเฉย โดยไม่รู้สุกผิดใดๆ "เมื่อคืน... คุณกรณ์บอกว่าชอบลีลาของผมมากนะครับ" เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย เพื่อยืนยันว่าตนพูดจริงจัง "จนถึงกับบอกว่า... อยากจะรับผมไปเลี้ยงดู" กรณ์ได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็พูดไม่ออก