ยุค 90s หมิงไม่ใช่เด็กแล้วนะ หึงเป็นแล้วด้วย

ใคร ๆ ก็ว่าหมิงปากหมา แต่มีไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่า หมิงจิตใจอ่อนไหวแค่ไหน โดยเฉพาะกับคนที่หมิงหลงรักมานานแล้วอย่างเซียนเซียน หมิงน่ะแพ้ทางที่สุดเลย ‘หน้าส่งผม ผมส่งตา ตาส่งส้นเท้าหมิงให้อยากทาบหน้าป้าสักทีดีไหม!’ เสียงเจ้าเด็กวัยสิบห้าคนหนึ่งกำลังยืนต่อปากต่อคำกับผู้หญิงวัยสามสิบกว่า ๆ ซึ่งมองอย่างไรก็ไม่น่าจะใช่ผู้หญิงที่ดีเท่าไหร่นัก ทั้งเหยียดหยามเด็กที่มาเรียนในโรงเรียนนี้ว่าเป็นคนชั้นต่ำ แต่ที่ต้องมาเหยียบเพราะต้องมารับลูกติดของสามีคนปัจจุบันที่โรงเรียนของรัฐแห่งนี้ “เจ้าเด็กสามหาว...นี่แก...แกนี่มัน...” “ทำไมป้า...หมิงจะกี่หาวแล้วมันเกี่ยวอะไรกับป้าไม่ทราบ ที่ทำเป็นเหม็นกลิ่นคนจน โถ...บ้านเกิดตัวเองก็ในชนบทเหมือนกันนั่นแหละ นี่ไปผลักน้องสาวหลินเซียนเซียนทำไมไม่ทราบ มือว่างเกินไปใช่ไหม เดี๋ยวหมิงจะให้คนช่วยตัดทิ้ง!” หมิงที่ไม่ชอบความอยุติธรรม ยายป้าเมิ่งซูเหยาชอบรังแกลูกเลี้ยงอย่างหลินเซียนเซียน ที่เป็นรุ่นน้องของหมิง หมิงอุตส่าห์ดูแลรุ่นน้องของหมิงอย่างดี เพราะรหัสเลขที่นั่งเหมือนกัน จึงเกิดประเพณีเล็ก ๆ ที่เรียกว่ารุ่นพี่ดูแลรุ่นน้อง หมิงเห็นหลายทีละนะ นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ หมิง อยากเอาเท้าหน้าเหยียบสักที สุดท้ายเสี่ยวหมิงก็ลากน้องสาวหลินเซียนเซียนขึ้นรถตัวเองแล้วกลับบ้าน ก่อนจะรอให้พี่เขยพากลับไปส่งบ้านหลินอีกทีพร้อมกับข่มขู่เอาไว้...