ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก
เกิดใหม่เป็นชาวสวนที่รวยที่สุดในเหอฉี
เกิดใหม่เป็นชาวสวนที่รวยที่สุดในเหอฉี
อดีต ปัจจุบัน อนาคต

เกิดใหม่เป็นชาวสวนที่รวยที่สุดในเหอฉี

  • 32.72K
    จำนวนคำ

  • 149
    จำนวนหน้า (A5)

  • 139
    ยอดวิว

  • PG ทั่วไป
    ระดับเนื้อหา

  • PDF/EPUB
    ประเภทไฟล์

  • 7 ส.ค. 68
    วันที่วางขาย
139
*ราคาบาทอ้างอิงจากการเติมผ่าน QR Code
139

คุณวินเกิดใหม่ในร่างของเยียนหลิน เกอผู้ถูกญาติเอาเปรียบบ่อย ๆ เมื่อต่อสู้จนได้สวนของพ่อแม่มาอยู่ในมือแล้วคุณวินจึงเริ่มลงมือทำสวนโดยเป้าหมายใหญ่ของเขาคือการได้เป็นชาวสวนที่รวยที่สุดในหมู่บ้านเหอฉีนี้ ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------- "จริงสิอาหง คนนี้เขามาสมัครเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวให้เจ้าน่ะ ลูกคิดดูสิว่าต้องการให้เขาเป็นอาจารย์ของลูกไหม" เป็นครั้งแรกที่เยียนหลินอยากกัดลิ้นตัวเอง เขารู้สึกเขินเวลาเรียกเด็ก ๆ ว่าลูก หงเยว่มองผู้ชายตัวใหญ่กว่าคุณชายเมิ่ง เขาก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ตอนที่แอบฟังข้างนอกแล้วได้ยินคุณชายเมิ่งเรียกเขาว่าลูกชาย หัวใจดวงน้อยก็มีความสุขมากจนบอกไม่ถูก ถึงจะรู้ตัวว่าตนเองไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของคุณชายเมิ่งแต่ตลอดมา ตั้งแต่ได้เจอกันแล้วมาอยู่ร่วมกัน หงเยว่เคารพรักคุณชายเมิ่งเป็นทั้งพี่ชายใจดีและเป็นคนในครอบครัวของเขาไปแล้ว "ท่านแม่ข้าอยากลองให้เขาแสดงฝีมือให้ข้าเห็นเสียหน่อย หากว่าเขาเก่งจริงข้าก็ยินดีกราบไหว้เป็นอาจารย์ขอรับ" เยียนหลินเหล่มองหงเยว่ด้วยความกระดากอาย เด็กคนนี้เรียกเขาว่าท่านแม่แล้วมันฟังดูจักจี้ชอบกล แต่เวลานี้เขาไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเล็กน้อยนี้แล้ว จะต้องหาเวลาสะกิดบอกให้หงเยว่ไม่รับเจ้าคนตัวใหญ่นี้ต่างหาก "ก็ได้ เชิญท่านออกไปแสดงฝีมือข้างนอกเถอะขอรับ" ฉื่อโม่พอใจกับการพิสูจน์ตัวเองครั้งนี้มาก เขามองเจ้าของบ้านที่ยังคงทำหน้าเหมือนไม่อยากจะรับเขาทำงานนั่นแหละ "ว่าอย่างไรขอรับ ตกลงรับข้าเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันตัวแล้วใช่ไหมขอรับ" เยียนหลินรู้สึกอยากซัดหน้าคนกวนประสาท แต่เพราะหงเยว่อยากได้คนนี้เป็นอาจารย์เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธ หลังตอบรับให้เขาเป็นอาจารย์แล้ว มู่เฉิงก็อุ้มซูเจียวมาหาเพราะน้องสาวร้องไห้อีกแล้ว ซู่เปาที่เพิ่งตื่นนอนก็มารวมตัวด้วย ฉื่อโม่ตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าคุณชายเมิ่งมีลูกตั้งเจ็ดคน เขาแอบเปรยกับตัวเองเบา ๆ "คุณชายเมิ่ง เจ้ามีลูกมากเสียจริง"