อาญาดอกรัก

ความผิดที่เธอก่อไว้ ต้องชดใช้ด้วย ความรัก หมดทั้งหัวใจ… ... “ไม่พูดด้วยแล้ว” หญิงสาวบอกอาย ๆ แล้วหยิบหมอนข้างมาฟาดใส่ชายหนุ่มเป็นการแก้เขิน “ก็อยากได้ยินอีกนี่นา” ไม่อ้อนด้วยคำพูดเพียงอย่างเดียว อาคเนย์ยังกดจมูกโด่งลงที่ต้นแขนซึ่งหอมกลิ่นแป้งเด็ก “ถ้าไม่พูดพี่จะปล้ำล่ะนะ” กางเขนทำตาโตกับคำขู่ “อย่านะ” “ก็พี่อยากได้ยินนี่นา” “ก็บอกไปแล้วไง” “พี่อยากฟังอีก” อาคเนย์กระชับอ้อมแขนให้แน่นกว่าเดิมเป็นการยืนยันคำพูดของตัวเอง “กางเขนรักพี่เพรียว” “ตั้งแต่เมื่อไหร่?” “ไม่รู้ พอใจยังคะ?” “ค่อยชื่นใจหน่อย” อาคเนย์ยิ้มอย่างมีความสุข แล้วกดจมูกโด่งมาที่ซอกคอของหญิงสาวด้วยความรักที่ท่วมท้นในหัวใจ “อุ้ย พี่เพรียว ก็ไหนบอกว่าพูดแล้วจะไม่ปล้ำกางเขนไง” “พี่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่ากางเขนยอมพูดแล้วจะไม่ปล้ำ” “อ้าว แบบนี้ขี้โกงกันนี่นา” กางเขนขยับตัวหนีทันที แต่ก็สายไป ขยับตัวได้นิดเดียวเธอก็ถูกอาคเนย์รั้งตัวเข้าไปในอ้อมแขนเรียบร้อย