ซ่อนรอยสวาท

เมื่อสี่ปีก่อน มิทิรา ถูก ศิรธัช บังคับให้เซ็นใบหย่า เขาโยนข้อหา 'คบชู้' ให้เธอ และโยนเศษเงินให้เธอไปจากลูกชาย พร้อมคำพูดตอกหน้าที่โหดร้ายว่า เธอเป็นแค่แม่อุ้มบุญแทนคู่หมั้นตัวจริงของเขา สี่ปีต่อมา...เธอได้พบกับอดีตสามีอีกครั้งราวกับโลกเล่นตลก เขามาพร้อมเด็กชายวัยสี่ขวบ คนที่เธอโหยหาและคิดถึงทุกลมหายใจเข้าออก ศิรธัชยื่นข้อเสนอให้เธอเป็นคนตัดสูทให้ลูกชายในพิธีหมั้นของเขา มิทิรารู้ว่ามันคือ 'กับดัก' แต่ไม่รู้ว่าควรจะตัดสินใจยังไงดี? เธอคิดถึงลุูก อยากมองหน้าแกให้ชัดๆ และนี่เป็นโอกาสเดียวที่เธอจะได้อยู่ใกล้ลูก แต่การที่เธอกลับไปนั้น เลี่ยงไม่ได้เลยที่จะต้องพัวพันกับพ่อของลูก และอาจจะทำให้เกิดความยุ่งยากตามมาอีกครั้ง! ******************************************** "เธอขาดผู้ชายไม่ใช่เหรอ ฉันเองก็เป็นผู้ชายทั้งแท่งแก้ขัดให้เธอได้นะ เห็นแก่ที่เธอเป็นเมียเก่า ฉันไม่ถือที่ช่วยเธอสักครั้ง" ถึงจะอยู่ด้วยกันแค่ปีกว่าๆ แต่ปฏิกิริยาทางกายที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของเขาทำให้เธอเข้าใจดี มิทิรากัดฟันกรอด พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง ปากก็ร้องตะโกนว่า "คุณจะทำบ้าอะไร ออกไปให้พ้นจากตัวฉันเดี๋ยวนี้ ฉันเกลียดคุณ ขยะแขยงคุณ ได้ยินมั้ย!" ศิรธัชดวงตาวาวโรจน์แทบจะเผาเธอให้เป็นจุณ เค้นถามเสียงเหี้ยมว่า "เกลียดฉัน ขยะแขยงฉัน งั้นเธอรักใคร!?" "จะรักใครก็ไม่สำคัญ แต่มันไม่ใช่คุณก็แล้วกัน" เธอเชิดหน้าตอบเขาชัดๆ "ใช่เหรอ...งั้นตอนนั้นใครกันล่ะที่บอกว่ารักฉันมากจนขาดไม่ได้ ใครที่อ้อนวอนขอให้ฉันกอดจูบอยู่ทุกคืน ไม่ใช่เธอรึไง" มิทิรามองคนที่ยิ้มเยาะพลางกัดริมฝีปาก "เพราะตอนนั้นฉันมันตาบอดไง ถึงได้เห็นกงจักรเป็นดอกบัว" "เธอกล้าพูดว่ารักฉันเพราะตาบอดยังงั้นเหรอ" ศิรธัชตะคอกถามพลางบีบข้อมือเธอแน่นจนแทบหักคามือเขา "ใช่!" มิทิรานิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังไม่ยอมอ่อนข้อให้เขา "เรื่องเดียวที่ฉันทำผิดพลาดในชีวิตนี้ก็คือการรักคุณนั่นแหละ" "ผิดพลาด?" ศิรธัชหัวเราะเสียงเย็น "งั้นบอกฉันมาสิว่าเธอรักใคร ถึงจะถูกต้อง" เขาคาดคั้นถาม ถ้าเธอกล้าตอบชื่อผู้ชายคนนั้นออกมาจริงๆ ละก็ รับรองได้เลยว่าเขาจะตามไปฆ่ามันทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย! มิทิราปิดปากแน่นด้วยการเม้มปาก เลือกเบือนหน้าหนี ไม่มองเขาสักนิดและไม่พูดอะไรสักคำ เอาแต่ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้ สีหน้ารวดร้าวราวกับถูกเขากลั่นแกล้งรังแก "ตอบฉันมา!" ยิ่งถูกบีบคั้นเธอก็ยิ่งเงียบจนน่าใจหาย ลมหายใจของศิรธัชพลันสะดุด ตะลึงงันไปชั่วขณะ แววตานิ่งเฉยที่มิทิรามองเขาชี้ชัดถึงความรู้สึกของเธอในตอนนี้ มันช่างว่างเปล่าไร้อารมณ์และเย็นชาจับขั้วหัวใจเสียจริง ไม่มีความกริ่งเกรงหรือหวาดกลัว มีแต่ความเกลียดชังต่อเขาเท่านั้น เธอมองเขาเป็นเหมือนยิ่งกว่าคนแปลกหน้าเสียอีก ราวกับคนที่อยู่โลกคู่ขนานหรืออยู่กันคนละมิติก็ไม่ปาน "หย่ากันมาเป็นชาติแล้ว คุณคิดว่าฉันยังจะรอคุณอยู่ที่เดิมอีกรึไง คุณดูหนังมากไปหรือว่าฉันดูโง่มากขนาดนั้นเลยเหรอคะ"