บทของนางร้ายข้าจะน้อมรับไว้เอง

นางเคยช่วยเขาในวันที่อ่อนแอแต่สุดท้ายกลับถูกหลอกให้รัก โดยสิ่งตอบแทนคือคำใส่ร้าย เมื่อหัวใจแหลกสลายเหลี่ยงมี่จึงลุกขึ้นสู้ พลิกชะตารับบทนางร้าย นางจะไม่ยอมให้ใครเหยียบย่ำได้อีกต่อไป --------------------------- "เหลียงมี่! ในที่สุดเจ้าก็ตามข้าจนเจอสินะ!" เสียงของเขา…เสียงที่นางเคยถวิลหาแทบทุกลมหายใจกลับดังกร้าวด้วยความดูแคลน มิใช่ความอบอุ่นอ่อนโยนดังที่เคย จางเป่ายืนอยู่ตรงหน้าในอาภรณ์ของเจ้าสำนักสมุนไพรสำนักจินเหยิน ผ้าไหมหรูหราสีทองแดงปักมังกรเลื้อย แววตาแหลมคมเต็มไปด้วยอำนาจ "เจ้าคงคำนวณไว้แล้วว่าข้าจะต้องมางานนี้ หญิงบ้านป่าคนหนึ่งคิดว่าหว่านเสน่ห์แค่ไม่กี่คำพูดก็จะได้เป็นภรรยาบุรุษรูปงาม เจ้าช่างสำคัญตัวผิดนักนะ" เหลียงมี่ชะงัก ฝูงชนโดยรอบเริ่มหันมามอง เสียงซุบซิบแว่วออกมา แต่จางเป่าหาได้หยุดไม่ "หึ…ข้าควรคาดเดาได้ตั้งแต่แรกว่าเจ้ามันก็แค่หญิงชั้นต่ำ! ความงามมีเพียงฉาบหน้า คิดจะจับบุรุษรูปงามให้ได้ดี น่าเวทนาเสียจริง” มือของเหลียงมี่ที่ถูกกำแน่นยิ่งกว่าเดิม เลือดในกายแล่นพล่าน นางยืดกายให้สง่าขึ้นก่อนจะสะบัดข้อมือออกอย่างแรง เพี๊ยะ! เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังกังวานทั่วลานหอพันโอสถจนผู้คนรอบข้างเงียบงัน จางเป่าเบิกตากว้างร่างกายสั่นด้วยความโกรธ แต่ยังตกตะลึงเกินกว่าจะโต้ตอบทันที เหลียงมี่ยืนอย่างมั่นคง ใบหน้าสงบแต่อารมณ์ภายในร้อนดั่งเพลิง "ท่านช่างกล้าดูแคลนข้าอย่างไม่ละอายตนเอง แล้วผู้ใดกันแน่ที่เคยเอ่ยคำสาบานว่าจะกลับมา ข้ารอท่านด้วยใจเต็มเปี่ยม แล้วนี่คือสิ่งที่ข้าได้ตอบกลับงั้นหรือเจ้าคะ" จางเป่าอ้าปากจะพูดบางอย่าง แต่เหลียงมี่ไม่ให้โอกาส "ท่านว่า...ข้าเป็นหญิงบ้านป่า ข้าไม่ปฏิเสธ ว่าข้าเติบโตในหมู่บ้านเล็ก แต่นั่นมิใช่ตราบาป! กลับกันข้ารู้สึกภูมิใจในความสุจริตและความอ่อนน้อมที่ได้รับการสั่งสอนมา" ดวงตานางเปล่งประกายอย่างเด็ดเดี่ยว "แต่ในตอนนี้ข้าคือเหลียงมี่ บุตรสาวเพียงคนเดียวของสำนักเหลียงชาน! สำนักที่ท่านคงเคยได้ยินว่าช่วยเหลือผู้คนโดยไม่เลือกฐานะ แต่คนอย่างท่านคงยากที่จะเข้าใจคำว่าเมตตา" เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบทิศ จางเป่าใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน "เจ้า…คือบุตรของท่านเหลียงเหวินงั้นหรือ" "ใช่" เหลียงมี่เอ่ยเสียงเยือกเย็น จื่อเฟิงที่มองอยู่ตลอดเหตุการณ์ก้าวออกมาข้างหญิงสาวแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "บุรุษเช่นเจ้า ไม่คู่ควรแม้แต่จะเอ่ยนามของคุณหนูด้วยซ้ำ หลีกทางเถอะ ก่อนที่ศักดิ์ศรีของเจ้าจะยิ่งถูกเหยียบย่ำไปกว่านี้" จางเป่าหน้าชา ร่างกายสั่นด้วยความอับอายก่อนจะรีบหมุนตัวออกไป เหลียงมี่ยืนนิ่งอยู่กลางลานหอพันโอสถ ท่ามกลางสายตานับร้อยที่มองด้วยความชื่นชมและยกย่อง นางหายใจเข้าอย่างลึกก่อนจะเอ่ยแก่จื่อเฟิงผู้ยืนเคียงข้าง "จบสิ้นเสียที...ความรักที่ข้าเคยเฝ้ารอ"